Reisverslag 14 Azie 2025 Java en Maleisië (Borneo)

Eindelijk op mijn verjaardag op pad weer naar Azië en wel voor drie maanden. Deze zijn ingedeeld als 4 dagen Bandung. Nagenoeg twee maanden in Yogyakarta, wat dagen in Surabaya en een maand Maleisisch Borneo. Zoals geschreven, zaterdag 11 januari begon de reis na afscheid van Marlo en de kleinkids. Tessa en Kees brachten ons naar het Sheraton Hotel, op 2 minuten lopen van Schiphol Plaza. De 417 volledig gerenoveerde kamers en suites hebben een satelliet-tv, een moderne inrichting en een koelkast. Elke kamer biedt een Sheraton Sleep Experience, met een dekbed en hypoallergene kussens. Bij het inchecken kregen we een upgrade omdat de baliemedewerkster zag dat ik jarig was. Wat leuk, tot het moment dat ik naast ons hoorde dat deze reiziger ook een upgrade kreeg. Op mijn vraag of hij ook jarig werd negatief geantwoord. Nou ja, de upgrade was binnen. In de avond over de Schiphol Plaza gelopen en gegeten bij La Place. Klere duur en niet heel bijzonder. Later weer terug op de kamer met een mooi uitzicht over de landing-, en startbaan van Schiphol. Vroeg naar bed, want vroeg op in de ochtend. Volgende ochtend verslapen. Gloeiende.... Hoe krijg je het voor elkaar. Alles weer snel, snel. Precies op tijd bij het inchecken. Dachten het stress gedeelte van de reis te hebben gehad, wat een verschrikkelijke mistake was dat. We kregen meteen de aangevraagde rolstoel en begeleiding, van een aardige jongen. Zoals de vorige keer vlogen we door alles heen en wat is dat lekker. Op tijd vertrokken en na een magische pil was de vlucht best te doen. Uiteraard is het lang, maar we hebben het ervoor over. In Singapore waar we landen hebben wij 50 minuten om van de ene gate naar een andere gate te gaan om over te stappen naar Jakarta. Niet veel, maar...wat kan er misgaan. Bij aankomst Singapore zei een stewardess, dat wij moesten blijven zitten tot iedereen weg was uit het vliegtuig en dat we opgehaald zouden worden. Toen iedereen weg was, vroeg ik aan de stewardess of wij Jakarta nog zouden halen. Meteen iedereen in de rode vlekken. Jakarta, hoe zo, Jakarta. Ineens moesten we er meteen uit. Stond een jongen te wachten met een rolstoel. Snel op pad. De jongen kon geen Engels. Zette ons na een hele lange wandeling bij een trolley karretje. Moesten we inzitten en alles zou goed komen volgens hem. Volgens mijn horloge werd het wel krap. Toen moesten we na een hevige discussie onderling van de chauffeurs, verwisselen van karretje. Dat andere karretje reed weg en wij bleven staan. Niemand die iets uitlegde of Engels goed kon spreken. Wij werden al zenuwachtiger, want de minuten klikten weg. Eindelijk op pad met dat karretje en dat duurde lang. Veel te lang in onze ogen. Zette de chauffeur ons af bij de een trein. Daar moesten we in. Dat begrepen we nog net. Na een stop zijn we er maar uit gegaan en goed, daar stond weer iemand met een rolstoel voor ons. Hard rennen over het stroeve tapijt. Eindelijk aangekomen bij de plek voor Jakarta. Helemaal leeg. Iedereen was al in het vliegtuig. Door de bagagecontrole, waar we ons haast half moesten uitkleden. Daar waren ze wel goed bezig. Nu wel. Eindelijk na een uur te laat in het vliegtuig en meteen op pad. Naar Jakarta met Singapore Airlines. Met een rolstoel en assistentie op zoek naar de bestelde taxichauffeur. Dat is het probleem met twee uitgangen. Uiteraard stonden we bij de verkeerde. Werd snel opgelost door onze rolstoel assistentie. Zo kan het ook.

Deze taxi zou ons naar Bandung brengen in twee uur. De chauffeur heette waarschijnlijk "Max". Met een bloed-tempo over de snelweg en geen 5 tellen op dezelfde rijbaan. Tot en met elke keer de vluchtstrook, waar ook elke keer auto’s en vrachtwagens met pech stonden. Spanning en sensatie. Maar we hielden het beiden niet vol, dus langzaam gingen onze jaloezieën dicht. Bandung waren we al een keer eerder geweest, maar alleen maar een nacht. Dus Loes wou het nog een keer zien. En meteen te gaan shoppen daar. Na het inchecken in het Arion Suites Hotel, ons meteen opgeknapt en even tot rust komen. Het uitzicht in het hotel was, hoe zal ik het zeggen, het kan niet altijd mooi zijn. In de avond geprobeerd om over de armzalige onderhouden stoep te gaan richting, Braga Street. We deden daar extra lang over, want Loes had daar best problemen mee, ook na al die uren vliegen. Braga Street is een lange straat met heel vertier en winkeltjes en restaurants. Eigenlijk al snel zijn we een restaurant ingedoken en daar goed en lekker gegeten, met op de achtergrond een perfect bandje. Na het eten tikte het wel snel aan en wilden we terug, maar niet lopend. Na enige tijd taxi aangehouden en naar het hotel terug en daar meteen na het douchen in coma geraakt. In de ochtend goed uitgeslapen. Daarop ontbeten en na enige tijd ons laten brengen naar Cihampelas Walk een mall, eigenlijk meer een walhalla vol met moderne eettentjes en maar weinig winkeltjes. Na enige tijd weer verder naar het Paskal Food Centrum. Stukken leuker en veel groter. In de avonduren weer naar de Braga Street om te eten, maar nu met een taxi die nagenoeg niets kosten. Ook omdat het mies regende. Toen we bij het restaurant langs kwamen waar we gisteren hadden gegeten, begon het iets harder te regenen, en wat we haast nooit doen, twee keer bij dezelfde eten, deden we dat nu maar. Toen we gingen zitten, kwam er bij het tafeltje naast ons een oudere man en twee jongeren zitten. De oudere man, van bleek 83 jaar begon meteen te kletsen en nadat wij hadden gezegd dat we " Orang Blanda" waren, was die niet te stoppen. Hij had ook in Nederland een paar jaar gewoond. Op mijn vraag of de twee anderen zijn zonen waren, ging het om zijn chauffeur en assistent. Wat bleek. De man was een Sultan uit Surabaya. Een heel leuk uur met ze gesproken en het was een hele aardige man. Het vertrek was zeer hartelijk. Leuk. Ook deze avond zat erop, ook omdat het door bleef miezeren. Volgende ochtend na een vroeg ontbijt stond de chauffeur, die Loes in Nederland had besteld al klaar. De hele dag was ingepland, dus snel op pad. Als eerste na twee uur rijden naar Kawah Puti. Dit is een krater op twee kilometer hoogte. Op de Patuha Mountain. Met het mooiste blauwe water dat we ooit gezien hebben. Het probleem waren de trappen en stenen waar we langs moesten. Loes heeft de meeste problemen met traplopen met haar knieën. Stapje voor stapje, maar het ging verrekt moeilijk allemaal. Na een poosje naar het Patengan Lake. O.k. Aardig. Maar weer veel traplopen. Daarna naar een jungle park met een lange loopbrug en een kabelbaan en bovenin een warmtebron. De kabelbaan (Keranjang Sultan) was grappig. Toen we daar aan kwamen zaten er al veel oudere vrouwen in Islamitische kleding te wachten. Wij achter aan sluiten met de gedachte, dit gaat lang duren, omdat er maar 5 tegelijk met de kabelbaan kunnen. Maar we werden door de vrouwen uitgenodigd om als eerste te gaan. Hoe lief. Boven aangekomen. Was het weer allemaal klimmen. Toen was het voor mij genoeg. Dit kon met Loes allemaal niet. Ze ging kapot van de pijn en we moesten weer terug via dezelfde route. Onze chauffeur wist dat Loes problemen had, maar er kwam niet veel suggesties uit. Eindelijk wist die wat anders. Wij naar een grote buiten theater die toen wij aankwamen nagenoeg al vol zat met toeristen en schoolkinderen (Saung Angklung Udjo). Uiteraard weer trappenlopen om bij de zitplaats te komen. Dit zijn stenen bankjes zonder rugleuning. De shows duren een anderhalf uur, dus de rug gaat ook tegen werken. De shows zijn allemaal traditionele shows die goed en leuk waren. Terug in het hotel en meteen naar de diner-zaal om wat te eten. Niemand zit daar, omdat het loungestoelen zijn met een laag koffie tafeltje. Heel apart. Maar toch lekker gegeten. Daarna maar naar boven. Loes was gewoon erg moe en alles was pijnlijk.

Vandaag naar Paris on Java. Een mooie mall, waar heel veel te doen was en mooi was ingericht en gigantisch groot. Als je naar het toilet ging, stond je tussen de koi-karpers. Loes had voor het shoppen naar Bandung gekozen. De enige die met kleding scoorde was ikzelf. Hele middag daar rond gelopen en ons best vermaakt. Snel naar het hotel, want we moeten vroeg op morgenochtend om naar het treinstation te gaan.

Omdat we niet meer in de loungestoelen wilden zitten en ook niet meer de stad in wilden, besloot ik om roomservice te regelen. Ik stapte de deur uit, op de gang, waar wij wel al enige herrie hoorden. Bleek er een superhelden-party te zijn op onze 4e verdieping en was het personeel verkleed in allerlei verschillende kostuums. Leuk om te zien. Na een tijdje ging het feest verder op de 5e verdieping bij het zwembad. In de ochtend ging om kwart voor 6 de wekker om alles klaar te maken om te vertrekken naar Yogyakarta.

De taxi was om kwart voor 7 besteld en was op die tijd er ook. Met behulp van het personeel, de koffers en tassen erin en gaan met die banaan. Precies 30 seconden. Het minimumbedrag op de meter was nog niet bereikt. Geen punt, we hadden toch niet kunnen lopen met al die koffers. Met de door Frans geregelde treintickets en hulp van het personeel van het treinstation waren we zo in poep en een scheet in de Panoramic Train. Dit is een gedeelte van de trein met hele grote ramen en ook in het dak. Kost wel wat, maar we zouden er 7 ½ uur over doen om in Yogyakarta te komen. Dan mag het iets leuker zijn. Bij het begin kregen we donuts met hagelslag en lekker gezoete popcorn en om alles weg te spoelen met kokoswater. Later koffie of hot chocolate en op het einde een maaltijd-box. Tegen de muur hangt een grootbeeld televisie, waar alleen reclame is te zien. Wat informatie zou heel leuk zijn. Op het treinstation van Yogyakarta stond Anton al te wachten. Snel alles in de auto en op pad naar Villa Alamanda. Leuk om iedereen weer te zien van het personeel en Frans. Meteen eten en drinken. Rustig en relaxed naar ons huisje, het is gelukt, we zijn binnen. Het avondeten is nu in een nieuw opgezet restaurant. Eerst een biertje met Frans en Alex en Roos. Totaal 10 man om te eten en tafels van 6 man en 4 man. Op mijn vraag waarom het niet aan mekaar vastzat werd dat door de mannen meteen geregeld en hadden we een lange tafel. Gezellig gezeten. In de avond laat een filmpje gepakt. Volgende dag met Frans en Awe naar een mall voor inkopen, want Frans vond dat ik hogere en zachtere stoelen nodig heb. Prima. Wat yoghurtjes gescoord. In de middag voor ons simmetjes geregeld van het land. In Bandung ook geprobeerd en dit laten installeren in een winkel. Dit was niet goed. 30 euro weggegooid. Simmetje gegeven aan de jongens, kunnen nog 6 maanden mee bellen. Dus we zitten lekker op nieuwe stoelen en er komt op verzoek nog een voetenbankje bij en een parasol. Gevraagd of er lijm was om een losgelaten zool te plakken. 5 minuten nieuw potje lijm. Zo gaat dat hier, wat je vraagt, wordt zo snel mogelijk gedaan. S ‘avonds weer met zijn allen eten. Later in de avond word ik gebeld uit Nederland. Hier word ik niet rustiger van. Was mijn kleindochter DJ met de vraag of Babi Pangang wordt gemaakt van buikvet. Buikspek moet het zijn. Filmpje en slapen. Tot 5 uur, dan gaat de wekker van Loes (was gezet voor Bandung). Nou, dan maar vroeg op de veranda met een muziekje en koffie. Ontbijten en gezellig zitten keuvelen de halve ochtend. Zo ken je oud worden. Of misschien zijn we al oud. Maakt niet uit. Vanmiddag plan om wat koffie te drinken ergens met een groepje. We zien wel. Tot die tijd met wat jaren 50'er muziek en wat lezen.

Loes is naar de pedicure en mijn uitje was naar de kleermaker om het buiktasje en het nekkoord van de camera op maat te maken. Helaas was die gesloten en maar weer terug en nu wat tijd om dit verhaaltje te maken. Niet al te lang, want het is nog rustig met de tours. 

De volgende dag wat rijden met Alex en Roos naar de Cinema Bakery. Lekkere koffie en een lekkere tompouce. Weer terug op tijd, voor het avondeten. Nasi Goreng Speciaal. Met witte wijn van twee mannen, Jan en Robert, heel vriendelijk om te delen. Fris en fruitig weer gezond op. Na het ontbijt en enigszins nog wat kletsen, samen met Awe op pad voor Loes. Eerst naar wat lappenzaken voor batik-lappen. Na wat winkels ook geslaagd. Er was een winkel met lappen, niet eens zo groot, waar 30 man personeel was. Nu weet ik dat het personeel niet veel krijgt, maar toch. Duidelijk te zien onderweg, waar bij een gat in het wegdek, 7 mannen stonden te werken. Nou ja, werken. Een man werkt en 6 man kijken toe. Maar we waren gebleven in de lappenwinkel. Waar het pittig warm was door de vochtigheid en het zonnetje. Naast de winkels wist Awe nog een loempia kraampje langs de kant van de weg. Werden vers voor je gemaakt en in het vet gedonderd. Ondanks het uitlekken stroomde het vet eruit, even wachten, maar dan... Wat waren die lekker. Voor een paar dubbeltjes per stuk. De verkoopster wou nog met ons op de foto. Geen punt. Schort af, haartjes in model en gaan. Toen op weg naar een kleermaker om wat van die lappen naar kleren te toveren. Door wat smalle steegjes, kwamen we bij een huisje, woonkamer heel klein vol met lappen. Een slaapkamer, kleiner dan onze badkamer in Nederland. Bij ons, iedereen klagen. Die moeten eens hier een tijdje hier rondkijken. Daarna nog naar een bakery restaurant met de lekkerste opgewarmde gebak. Favor Heritage. Terug in het huisje werd de parasol geïnstalleerd. Met July, Alex en Roos naar het Taman Sari Water Castle. Het was erg warm en alles was open. Op een gegeven ogenblik in het midden van het paleis. Zitten twee zwembaden tegen elkaar. Het verhaal gaat dat de Sultan door een klein raampje keek naar de badende vrouwen en dat er dan eentje werd aangewezen om gezellig langs te komen. In elk geval, gezellig voor de Sultan. Veel trappenlopen, wat voor Loes een probleem was, daarom maar door de kampong gelopen. Verder op pad naar een Batik- winkel Rumah Batik. Heel veel keus, maar net niet wat de dames wilden. Om wat te eten, naar Bale Raos. Wel heel exclusief ingericht in de stijl van Kraton van de Sultan. Maar het eten was minder. Als toetje “pisang goreng nootmuskaat” besteld. Na een half uurtje maar gevraagd, waar het bleef. Antwoord, dat hebben we niet meer. “Loes, terug in het hok". Die was grappig pissed-off. Dan maar ijssalon Tempo Gelato voor het toetje. Kleinste bekertje, twee bolletjes en niet op te krijgen. Op de terugreis gigantische regenbui. De assen van de vrachtwagens zaten tegen het water aan. Het water in het zwembad was 10 centimeter hoger. Door de wind moesten we samen met de tafels in het restaurant in de avond verschillende keren verplaatsten om droog te blijven. In de nacht weer zo'n buitje met onweer. Het zwembad was nu overgelopen. Volgende ochtend weer mooi weer. 

Daarna maar een rustdag. Volgende dag een Malioboro Street dagje. Lange winkelstraat met heel veel verschillende winkels, restaurants en pasars. Loes heeft wat gekocht op een verschrikkelijke grote overdekte pasar, waar het bloedje heet nu was. Maar daarvoor gaan we naar Indonesië. Na twee weken rijst, nu maar wat patat gaan eten bij Qtronic. 

Op pad samen met Gerda en Anton als chauffeur naar als eerste de kruidenboerderij. Hier worden verschillende kruiden geteeld, geoogst en gedroogd. (Desa Wisata Jamu Kiringan) Vooral de in Nederland zeer dure vanillestaafjes waren interessant. Nog de verschillende bomen bekeken met fruit en kruiden. Daarna na een zeegras fabriekje, waar vooral manden werden gemaakt. Loes nog een sier tasje gekocht. Dit zit allemaal heel hoog in de bergen. Op een gegeven ogenblik moesten in de auto alles uit, zoals radio en airconditioning, anders trekt de motor het niet meer. Het leek mij allemaal onzin, maar oké. Maar toch. Na een tijdje stond er een auto, midden op de weg stil, met een chauffeur buiten om heel snel stenen van ergens weg te halen en deze achter de banden te leggen. Lekker zo schuin te staan op een berg. Dat is waar je altijd van gedroomd hebt. Onderweg nog wat rambhutan gekocht, ons favoriete fruit. Anton tikte met de bos op de grond en er bleven mieren uitkomen. Het stroomde het er gewoon uit. Zak eromheen en goed dicht maken, maar dat hielp niet. Bij Aloha nog een patatje gescoord, maar dat wilden we niet, maar zoals wel vaker was niet alles op de menukaart er. Zo, doe dat maar. 

Na drie dagen lage rugpijn, toch maar een fysiotherapeut laten komen. Deze ging te keer en deed mij ontiegelijk pijn. De therapeut kon een paar Engelse woordjes. Op een gegeven ogenblik zei die: "het is wel erg hard". Waarop ik zei, ga nu maar met mijn rug beginnen. Ik vond het zelf heel grappig, maar hij begreep het niet. Heel veel pijn deed die me, maar het hielp niet veel. Ik snap niet dat mensen zich vrijwillig laten masseren. Maar ja. De rest van de middag door de Jogja City Mall doorgebracht. Het was een keer erg druk en gezellig. Alleen er stonden weer mensen door een microfoon gigantisch hard te blerren. Wat yoghurtjes gescoord en bij een Japans restaurant de meest lekkere kipnuggets gegeten. Op tijd terug, want er kwamen gasten die we de vorige keer ook al hadden ontmoet. Altijd weer leuk en vertrouwd, oude bekenden. Dezelfde avond gingen we met de haast complete groep en drie auto's op pad naar Easy Groovy, waar het goed eten is en waar een goede band optreedt. Ook hier stond als zo vaak in Indonesië de muziek loeihard. Het was erg druk in dit gedeelte van het uitgaansleven. Apart, zeker omdat we onderweg een best plensbuitje kregen. Na wat alcoholische versnaperingen werd het ook gezellig. Lekker rock ‘n’ roll muziek. Kan niet zeggen op de achtergrond. Om 11 uur thuisgekomen. Meteen naar het bedje. Morgen nog na genietend aan het ontbijt en maar weer besloten om de therapeut nog eens te laten komen. Dezelfde man deed me nog meer pijn dan de dag ervoor. Op het laatst deed die na mijn toestemming zo'n 20 kopjes op mijn rug en trok met een apparaatje deze helemaal vacuüm. (Cupping massage). Na 10 minuten krijg je allemaal rode opgezette plekken op de rug en na drie dagen moet dit weg zijn. We zullen het allemaal meemaken. Aan de rest uitgelegd wat er gebeurde, want je gaat toch met een vent in de hut en dan komt er een hoop gekreun uit. Dan is een goede uitleg wel noodzakelijk, ook voor de goede naam. Later nog op de veranda een geel, gifgroene rups van zeker 20 centimeter. Is best groot. Bleek, denk ik, van de doodskop vlinder. Hou niet van insecten. 

Samen met Frans, Emiel, Gerda op pad met Awe, met wat we hopen een leuke dag. Als eerste na een leuke tocht door het platteland naar een pindakoek-fabriek. Aankomend bij het uitstappen tot de liezen in de modder. Ploeterend naar een middelgrote, rokerig en bloedhete schuur, met ongeveer 20 vrouwen, die bij drie vuurtjes elk zitten en daar met een systeem van pan 1, pan 2 en in de grote wok de pindakoeken maken. Ik werd uitgenodigd om dit te proberen bij een vrouw, lukte redelijk. Het is ook geen hoge wiskunde, natuurlijk. Na een tijdje vond ik het zat. Maar ik mocht nog niet weg van de vrouw en moest doorgaan. Ja, hallo, sta ik iemand anders haar werk te doen. Awe heeft mij bevrijd en zag toen dat de anderen ook bezig waren. Leuk om te zien, nou om te zien. Door het bakken is heel rokerig en mistig in de hal, Na afscheid te hebben genomen en met een kleine donatie. Alle vrouwen als op commando zwaaien. Wij weg, naar de auto. Besloten om nog even naar het toilet te gaan. Via allerlei soorten sluipgangetjes weer in de schuur van de vrouwen. Met de kreet "I Am Back", begonnen alle vrouwen weer te zwaaien en te roepen. Heel grappig. Het toiletbezoek kan hier niet beschreven worden. Is ethisch niet verantwoord. Toen op weg naar een leuk restaurantje midden in de rijstvelden met een prachtige view. Hete vis op vuur onder anderen en gekleurde glazen met drinken (Paon Dharmo). Na een tijdje weer op pad naar een leerlooierij. Dit gebeurde met een zalige rit door de dessa, kampongs of te wel het platteland. Bij de leerlooierij werden de huiden van de karbouwen gespannen op een rek, daarna gedroogd en schoon gemaakt en daarna bewerkt tot wajangpoppen. Verdomd kunstig gemaakt allemaal. Na een tijd op pad om wat te drinken. Bij een tentje in the middle of nowhere, waar zelf Awe moeite had om het te vinden. Wel heel gezellig met normale muziek op normale geluidsniveau. Voor het restaurant werd nog een klein paardje in gereden. Bij het beëindigen van het festijn uiteraard weer een groepfoto. Ik ben nog nooit zo vaak op de foto gegaan als dit jaar. Alleen bij het opstellen van ons groepje, wou ik me aan een paal vasthouden, bleek dit een lange, hoge cactus te zijn. Het resultaat zal bekend zijn. Het werd al later dus op pad naar Alamanda. Want er is een akoestisch bandje uitgenodigd om te spelen bij ons tijdens het eten. Lekker rustige muziek. Veel lui van het personeel gebruiken meteen de gelegenheid om karaoke te doen. Redelijk. De avond was wel geslaagd. Lekker slapen om alle indrukken te verwerken. Het is alweer woensdag en we hebben nog veel dagen te gaan. We offeren ons op. Met Awe, Roos en Alex op pad naar de lappen-straat om de gemaakte jurken te halen bij de kleermaker. In de kampong gingen we het woonkamertje in van de kleermaker. Veel te klein en te warm. Alex en ik besloten door het dorp te lopen. De kampong waar we niets van wisten. We gingen door smalle, hele leuke straatjes, met vriendelijke mensen en soms wat minder vriendelijke honden. Op een gegeven ogenblik kwamen bij een straathoek, waar ongeveer 15 mannen en vrouwen hurkend tegen de muur aan het eten waren. Zeer vriendelijk werden we uitgenodigd om bij een tafeltje het eten te proberen. Vriendelijk geweigerd, maar wel gevraagd of ik een foto mocht maken. Geen punt. Of het op het plaatselijke nieuws was geweest, stroomde uit vele hoeken gaten mensen voor de foto. Snel foto gemaakt en toen gezegd dat het niet was gelukt. Je staat voor je het weet 40 keer ergens op de foto. Is niet erg, maar het is zeer warm, tussen de huisjes. Dus maar weer verder, kijkend hoe we moeten. Gewoon leuk om te zien, hoe deze mensen leven. Via een iets grotere straat weer terecht gekomen bij de kleermaker, waar de dames net klaar waren. Besloten om met zijn alles nog een keer door de kampong te gaan. Bleef leuk. Kwamen we weer langs bij de etende groep, waar we hartelijk werden begroet. Uitgenodigd om hun begraafplaats te bekijken. Haast op het einde waren ze bij een huis bezig op een ladder om rambhutan uit de boom te krijgen. Spontaan kwam een vrouw met rambhutan, zodat we die konden pakken. Awe nam heel beschaafd 1 rambhutan, maar dit was niet de bedoeling van de vrouw. Een hele bos moesten we pakken en meenemen. Lief. Weer op de straat waar onze auto stond, uiteraard eerst naar de loempia-kraam, voor de lekkerste, maar oh zo vettige loempia. Wat rauwe en gebakken loempia’s besteld en om zo op te eten. Loeiheet. Toen afrekenen. We hadden 24 loempia’s van 30 cent per stuk. Dit is niet overdreven. De vrouw en Awe samen en met behulp van een calculator heeft dit 15 minuten geduurd voor dat ze het rekenwerk goed hadden. Hoofdrekenen is niet het belangrijkste vak op school, denk ik. Awe zat in de auto nog te rekenen. Redelijk op tijd terug en lekker loempia’s gegeten en wat lezen op de veranda. 

​​​​Uit het o zo warme Indonesië, weer een berichtje. Beetje laat, maar dat komt omdat we elke dag wel wat te doen hadden. Moet nu ook alles op een rijtje zetten, voor de goede volgorde. Als eerste kreeg ik in de ochtend een gigantische aanval van hoesten. Hetzelfde beetje als vorig jaar. Meteen besloten om naar het ziekhuis te gaan, wat totaal verbouwd is en waar nu veel eettentjes staan in de gangen. Redelijk snel doorgestuurd naar het exclusieve gedeelte waar de meest mooie en makkelijke loungestoelen staan en ook daar de meest moderne apparatuur en daar contact gehad met een internist. Nou was alles voor hem duidelijk. Dus meteen wat kuurtjes, waaronder een prednison kuur. Gelukkig maar 8 mg, geen bijwerkingen. Over een paar dagen er weer vanaf. (Hoop ik). Niet veel laten blijken, want in de middag gingen we met iedereen op pad voor een voetbalwedstrijd in het Stadion Maguwoharjo. Om de wedstrijd te zien van PSMI Yogyakarta tegen de ploeg uit Sumatra Atjeh. Bij aankomst was het al erg druk, want Yogyakarta doet het erg goed en de fans geloofden erin. We zaten overdekt en dit was gelukkig, want vlak voor de aftrap was er een gigantische regenbui. De mensen op de niet overdekte tribune leken wel verzopen katten. Na de regenbui begon om drie uur in de middag wedstrijd. Niet de meest lekkere tijd voor een voetbalwedstrijd, maar toch... Al met al een heel enerverende wedstrijd met kansen aan beide kanten. De rust gingen we in met 0-0. Een probleem was dat nagenoeg iedereen in het stadion rookte of aan het vapen was. Nou was ik net in het ziekenhuis geweest voor wat benauwdheid, dus dit was minder prettig. Maar lands eer.... De tweede helft begon weer met een regenbui, ik dacht nog even en de ark van Noach komt voorbij. Tot ons geluk en van de overige toeschouwers werd het al snel 1-0 voor Jogja. Konden we meteen zien hoe fanatiek er werd gereageerd door het thuispubliek. Prachtig. Vanaf die tijd werd alles onder luid geroep en geschreeuw begeleid. Het werd helemaal een gekkenhuis toen het 2-0 werd, met een mooi doelpunt. Bij het einde weer naar de auto, nagestaard door het heel vriendelijk publiek. Omdat het nog regende, hadden we allemaal, heel elegant en afkledende plastic poncho’s aangetrokken. Gelukkig zoals zo vaak konden ze na een paar minuten uit. Bij aankomst Alamanda nog even na gekletst over de dag en wedstrijd.

Vandaag is het surprise-dag. Dat houdt in dat we met iedereen en verschillende auto's op pad gaan en dat we niet weten wat er gaat gebeuren. We gingen richting Borobudur. Om bij binnenkomst van een dorp een bekende te zien. Buddie, die we vorig jaar hebben leren kennen. Hij nam iedereen mee naar een groot complex waar alles over paddenstoelen werd verteld. Niet mijn ding, niet mekkeren, het is surprise. Nog wat paddenstoelenthee gedronken en toen op pad naar een grote parkeerplek waar tientallen gekleurde Volkswagen terreinwagentjes stonden. Iedereen verdeeld over de autootjes met chauffeur. Iedereen werd opgetuigd met een raar hoedje en daar hou ik niet van. Dus die hoed heeft het wel een paar minuten volgehouden. Met ongeveer 6 wagentjes door het dorp en op zijn tijd ergens stoppen. Zoals de meeste wel weten hou ik totaal niet van clownesk gedrag, maar wat was nu het geval, Frans had geregeld dat er heel veel fotografen in het dorp stonden met motoren en drones, Dus veel fotografen en dan bedoel ik ook veel fotografen. Deze reden op motoren rondom ons heen. Het leek wel paparazzi. En intussen een drone constant boven ons. Constant moesten we opstaan en zwaaien met de armen. Allemaal goed en wel. Op een gegeven ogenblik was ik er helemaal klaar mee en dan kunnen ze ook mijn bal@#n kussen, dan doe het ik het gewoon niet meer. Later op een grasveld alle autootjes staan en uiteraard weer foto’s op de auto onder de auto, liggend op de auto. Prettige wedstrijd. Later moest Iedereen hardlopend naar de fotografen rennen. Dit was de limit. Toch iedereen rennen, zie ik tot mijn stomme verbazing Loes ertussen rennen. Een Gods wonder. Maar toch een leuke gebeurtenis. De dag was nog niet afgelopen. In de avond eten bij Masama. Restaurant. Goed eten, maar zoals altijd een tering herrie. Wie bedenkt het om een discjockey te zetten in een restaurant.

De zondag is redelijk rustig, omdat de mannen wachten op de zogenaamde mannen avond. Deze keer houdt het in dat we met alle beschikbare mannen naar het Ulu Area gaan in het Cafe Ulu. Deze Nederlandse tent georganiseerd heeft vanavond een groot scherm opgetuigd, om de voetbalwedstrijd tussen Ajax en Feyenoord te tonen. De klassieker onder de klassiekers. Bij binnenkomst vallen de al aangeschoten landgenoten op. Na het voorstellen van de eigenaar, snel naar ons zeg maar vaste plekje vlakbij het scherm. Maar eerst wat kanen met Nederlands voer. Patat, frikandellen speciaal, bitterballen en kroketten. Alles komt voorbij. Uiteraard weggespoeld met flessen Bingtang-bier. Als Ajacied tussen de Brabanders die uiteraard als fervente.... supporter (die club uit Eindhoven, krijg de naam niet op papier) Feyenoord steunden. Het scoreverloop kon niet beter. Ruim in blessuretijd de winnende goal voor Ajax. Met een intense smile afscheid genomen in de kroeg en triomferend teruggelopen naar de auto. Uiteraard zaten de Brabanders te bepraten hoe het beter kon. Dacht bij mijn eigen, fan worden van een echte club, lossen al hun problemen op. Er is zo' n spreekwoord. Beste stuurlui…enz. Al met al voor mij geslaagde avond. Volgende dag zijn er wat bewoners naar andere plaatsen met auto en chauffeur. De zogenaamde thuisblijvers gingen met zijn allen naar het resort Queen of the South bij Parangtritis Beach. Met volgens sommige een mooi en schoon zwembad. De discussie schoon zou ik graag voeren. Maar het resort zag er mooi uit. Terwijl de rest van het gezelschap aan het zwemmen was, kon ik lekker werken aan de blog. Voordat ik ga zwemmen, moet er heel wat gebeuren. Laat in de middag weer op pad om te gaan eten. Voor de vierde keer, visje halen, bij een restaurant brengen en makan. Niet echt spannend, maar wel lekker. Geen punt. Met druk op de pens weer naar ons tijdelijk huis, waar twee uur later alweer het eten was bij Alamada. De meeste hadden niet zoveel honger. Na de dagelijkse consternatie, toch nog gezellie. Ook deze dag zat er weer op. 

Bericht gekregen dat de knieoperatie van Loes ingepland gaat worden en dat de knie besteld word. In elk geval na de vakantie pas. Dat is de eerste. Eindelijk. We moesten allebei een kreet van oplichting slaken. Na drie jaar licht aan de horizon. 

Met May, Henk en Hastono naar de andere kant van de berg Merapi. Het was een zeer heldere dag dus deze was zeer goed te zien. Stoom uitstotend als waarschuwing. Eten bij een kleine warung op 4 kilometer van de berg en wat snoepgoed gekocht. Zalig door het platteland gereden, tussen de lokale mensen.

Om een uur of 11 vandaag, naar de Malioboro Street, de bekendste straat van Yogyakarta. Vaak genoeg geweest. Jaren geleden was het nog hartstikke druk met alles door elkaar. Becaks, paard en wagens, kraampjes en eettentjes. Tijdens de corona is hier alles verbouwd en opnieuw ingedeeld. Nog steeds leuk, maar nu is alles georganiseerd. Jammer. Al hoewel, de vervelende gasten die er rondlopen om toeristen mee te lokken naar een schilder atelier zijn er nog steeds. En steeds hebben ze een familielid wonen in Nederland. Het lukt mij altijd om ze goed af te wimpelen. We hebben toch niet de intentie om veel te kopen. Omdat we nog verschillende binnenlandse vliegreizen moeten maken. En dan mogen we maar 20 kilo ruimbagage meenemen. We zullen nog moeten puzzelen. Afijn we liepen nog steeds in de Malioboro Street. Rustig aan, want het was weer bijzonder waardig heet. Na een tijdje begon het te sputteren, kwam in verre goed uit, omdat we toch weer terug wilden. Grab (de Aziatische Uber) geregeld en weer terug. De chauffeur reed opeens verkeerd en we gingen door niet veel bredere straatjes dan de Honda door de Kampong. Wij vonden dit al lang prima. Veel om te zien. Uiteindelijk toch aangekomen. Via het avondeten en de afzegging daarvan van Loes, die weer koorts had, snel in het bedje. Airco sky-high vanwege de bedrukkende en vochtige hitte in de avond. 

Ochtendstond heeft goud in de mond. 6 uur wekkertje, om 7 uur ontbijten en om 8 uur vertrek met zijn allen voor weer een surprisetocht. 4 auto’s en 1 ½ uur later stonden we bij een grasveldje. Hier stonden allemaal karretjes met paarden. De verassing was wel binnen. Iedereen verdeelt over wat karretjes, samen met Loes en Jan. Ik zat voorin naast de menner. Alleen wat het zo smal dat ik er niet goed tussen kon, eindelijk gelukt ten koste van een blauwe plek op mijn scheenbeen. Het was echt pijnlijk. Maar na een half uur zei Rob dat er nog plek was in zijn kar en dat deze groter was. Wat een opluchting. De putten zaten in mijn been. De eerste stop was bij een kleine Aloe-vera plantage. Na wat uitleg en rondgang kregen we allemaal een flesje Aloe-vera. Snel weg, want het was door de vuren bloedheet binnen. Verder naar een restaurant om wat te drinken en de menners gelegenheid te geven om naar de moskee te gaan en daar te bidden. Op tijd weer op pad door het dorp. Nog wat eten bij een warung en toen maar weer op pad naar het huisje. Mooie tijd terug, want door de warmte was iedereen wel aan een dutje toe. 

Rustige dag met in de avond met de hele Brady-Bunch naar ons favoriete restaurant. (Mediterranea) Lekker verschillende toetjes geprobeerd. Lekker. Op tijd naar ons tampatje. 

Meesten gaan met de elektrische scooters op pad vandaag. Voor ons even te warm en we doen het wel een volgende keer. Wel druk en veel gedaan, maar niet al te spannende dingen deze keer. Volgende keer hopelijk.

Rustige tijd. Enigszins door de temperatuur, luiheid en de knieën van Loes, doen we het iets rustiger aan. We hebben maar twee toeren gedaan sinds de laatste upload naar de blog. De eerste was naar de wijk Kota Gede. Kota Gede, ook wel zilverstad genoemd, is een buitenstad vijf kilometer ten zuidoosten van Yogyakarta. Kota Gede is bekend vanwege de grote zilverindustrie en de koninklijke begraafplaats van de eerste sultan van Java, Panembahan Senopati. In de straten van deze stad zijn vele zilverworkshops te vinden waar bezoekers welkom zijn om rond te lopen of om te kijken naar de werkende zilversmeden. De basis voor deze belangrijke zilverindustrie werd gelegd ten tijde van Sultan Agung, toen de vraag vanuit het paleis naar zilveren en gouden voorwerpen erg hoog was. Verder staat het bekend om de vele smalle straatjes en de home factories. Onze chauffeur was vandaag Andy en May en Henk gingen met ons op pad. Andy is geboren en getogen in Kota Gede en dat was ook wel te bemerken met de opmerking tussendoor van:" hier woont mijn ex-vrouw en hier woont (vul maar in). Dus het was een waardevolle aanvulling, iemand uit de buurt. Zoals gezegd staat Kota Gede bekent om het zilver, veel grote winkels, maar hoeveel leuker is het om een kleine een-mans zaakje te bezoeken in een gewoon huis. En daar een beetje contact met de kunstenaar, want dat zijn het, te leggen. Er was genoeg te zien in de straatjes en ook een aluminium wok fabriekje. Naar binnen en met matig licht stonden de net opgestapelde wokken in verschillende maten bij de deur. Deze zijn net uit de mallen gekomen van honderden graden. Dus opletten om het niet aan te raken. In de fabriek is het door alle vuren 50 graden. Zeker voor de mannen die daar werken is het een prestatie om daar tenminste niet ter plekke om te vallen. Voor ons was het maar 5 minuten uit te houden. Wat thee gedronken, midden in Kota Gede, waar je niet een hele moderne warung verwacht, maar dit was er wel eentje. Verder doorgelopen door de straatjes kwamen we uit bij de moskee van het stadje. Omdat het hier vroeger Hindoeïsme zegevierde, leek het net klein Bali. Andy kon even bidden en om ons daarna te begeleiden naar de plaatselijke begraafplaats. Leuk, maar ja…Klaar om de lunch te genieten bij Andy thuis. Na kennismaking van de vrouw en kinderen, genoten van de Herbal-thee en Gado-gado. Na een groot uurtje weer op pad om naar huis te gaan. De gewone avond met het eten met de hele groep, zat deze dag erop. Volgende dag op pad met Jan en Robert naar een meer in de buurt. In de buurt staat hier voor 45 minuten rijden. Edoch was dit anderhalf uur. Het begin was wat appelig kijken naar een meer. Joepie, wij hebben in Den Helder geen water. Hastone onze dag-chauffeur stelde ons voor om nog hoger de bergen in te gaan voor een nog beter zicht. We zaten al goed hoog in de bergen, maar ja, we gaan wel. In de regen naar boven. En het zicht prima, alleen hoger. Hastone vragend aan de bewaking of hij met de auto ons mocht brengen naar een restaurantje met een prachtige view in verband met de knieën van Loes. Dat mocht. Slagboom door en steil naar beneden. Mijn profiel stond haast in de voorruit, zo steil. Na een 200 meter zetten Hastone ons af, met de belofte om de auto naar boven te rijden en ons dan te zien in het restaurant (Paon Dharmo). Makkelijker gezegd, dan gedaan. Het busje had niet genoeg power om naar boven te rijden. Verschillende keren geprobeerd, met draaiende en stilstaande banden en onze door stinkend rubber omgeven aanwijzingen. Het lukte niet. Tot een soort Rancher van het gebied ons wat aanwijzingen gaf en zo kwam de bus boven. Uurtje gezeten. De weg terug, was ondanks de korte afstand, gigantisch zwaar. Gelukkig was de Rancher met motor er nog en hij bracht zowel Jan als Loes naar boven. De lulletjes van de dag mochten het lopend doen. Kapot en zwaar hijgend kwamen we boven. Toen weer terug naar beneden van de berg om bij het restaurant van Hamza (La Barka) wat te eten. 4 uur ongeveer thuis. Te lang in de auto (3 uur totaal) voor een view. Loes d’r knieën hadden wel een opsodemieter gekregen, dus rustig aan even. Helaas geen spannende dingen, maar ja lekker relaxen is ook lekker voor een paar dagen. Nu is het alweer zaterdag en Loes gaat met Rose en Gerda naar de lappenstraat om denk ik wat lappen te kopen en dan naar de kleermaker. Door omstandigheden konden Alex en ik niet mee. Zwaar teleurgesteld, maar niet echt.

Na een paar dagen maar weer een toer gemaakt, wederom een surprise-toer met de hele groep. Om half negen vertrokken en op pad. Als eerste gingen we naar een heel mooi restaurant, tenminste het uitzicht was prachtig. (Blue Steps) Met zijn allen op een rij genieten van de view met een lekker kopje koffie. Terwijl er een gigantische regenbui losbarstte en de groep een meter naar achteren ging, was het nog meer genieten. Droog zitten en een regenbui in het front. Net zoals vroeger in de tent. Na een uurtje weer op pad en naar ons einddoel. Een kunstmuseumpje, (Museum Ku Gerabah) waar je zelf in workshops artistieke dingetjes kon doen. Er was voor ons gekozen om een gipsen figuur te schilderen. Je mocht zelf uitzoeken wat voor figuur. Ik koos de pinguïn en Loes heel laf een vaasje. We hebben ons best gedaan, met de wetenschap dat we het toch niet meenemen naar huis. Ten eerste de 20 kilo regel bij binnenlandse vluchten en de tweede en belangrijkste reden. We willen het gewoon niet in huis hebben. Na afloop van het artistieke samen zijn, daar de lunch genoten. Die niet heel veel bijzonder was. In de avond bij het diner een twee-mans bandje, wat goed speelde en zong. Lekkere relaxt tijdens het eten. Een tussendoortje zonder Loes, die met dames naar de kleermaker waren samen met de mannen Jan en Robert naar Queen of South. Dit is een redelijk groot resort, waar je in een zwembad over de zee kijkt. Je kan je daar best vermaken en wat eten in het niet al te goedkoop complex. Ik vermaak me met het kijken naar de honderden jeeps die over strand razen. Al met al toch een leuke dag. Rustdag en de daaropvolgende dag met de mannen (Jan en Robert) wederom op pad. Na een aparte en daarom prachtige rit aangekomen bij een bedrijfje wat hele grote statues maakte van hout stukjes en gemengd met stalen plaatjes en machineonderdelen. Heel kunstig gemaakt en daarom door de kunstenaar ook al veel verkocht, vooral naar Zuid-Korea. Omdat veel werken groter zijn dan twee meter, was het na beraadslaging, niet mogelijk om iets mee te nemen. Op een gegeven ogenblik weer op pad en zoals het begin van de tour een alternatieve route, dwars door de kampongs en smalle straatjes. Genieten. Uur of 11 maar wat gedronken in een groot, maar mooi restaurant. We kwamen naast een Javaans gezin te zitten (Hele oude opa en oma en aanhang) wat tevens goed Engels kon, tenminste de gesluierde vrouwen). Verrassend hartelijk namen ze afscheid van ons. Met de gebruikelijk rituelen. Weer op door het landschap. Het lijkt eentonig, maar er is echt zoveel te zien, dat je ogen te kort hebt. Een snapper met honing genuttigd bij een ons bekend restaurantje met een prachtige view (Paon Dharmo). Met Hastono die onze chauffeur was een goed gesprek gehad over het reilen en zeilen van Alamanda Villas. Toen op pad voor het laatste stukje naar huis. Ondanks dat we, naar heel weinig bijzonderheden zijn geweest en vooral hebben rondgereden door het prachtige landschap en het platteland, toch genoten. Heb ik weer, terwijl ik deze blog type op de veranda een klap en houten plank, bedoelt als sier lamelle dondert naar beneden, precies waar ik zit en krijg daardoor de hardhouten plank van tweeënhalve meter lang op mijn hoofd. Buiten het schrikken, geen bloed, maar wel meteen hoofdpijn. Met de schrik vrij.

Na wat relatief rustige dagen met alleen wat ritjes naar shops en kleermaker. Verder lekker gelezen op de veranda. Maar vandaag staat op het programma, een surprise tocht. Dit houdt in dat de hele groep op pad gaat en niet weet wat de dag brengt. Om negen uur vertrek met als eerste de UGM Universiteit (Gadja Mada University), een gigantisch complex waar 87 faculteiten zijn, met 45.000 studenten. We gaan door het gedeelte waar de docenten wonen. Deze mogen tot hun dood daar blijven. Onze eerste koffiestop is midden in zo'n wijk. De wachttijd voor de koffie duurt erg lang, maar daarna is het rustig wandelen door de straten met vaak mooie huizen en dan weer onbewoonbare panden. Bij terugkomst bij de koffieshop ga ik gigantische onderuit met de camera. Meteen veel mensen om me heen om te helpen, maar dat was niet nodig, de camera was gered. Maar wel een verzwikte enkel, opgezet en blauw, maar niet ernstig. Wat dat betreft, deze vakantie wat minder geluk. Maar is allemaal best te doen. Na de dubbele flik-flak weer op pad. Beginnen met de passsage van katholieke ziekenhuis, Panti Rapih en YAP oogziekenhuis. Verder door Kotabaru, dit is een straat met zo geplaatste bomen dat het daar erg koel is. Kotabaru is een hele grote wijk en heel mooi ingericht, met zowel kraakpanden als herenhuizen. Jalan Kwek is een mooie poort in het midden van de wijk. Deze poort verbindt noord en zuid van de Coderivier met elkaar. Deze poort heette eerst Jalan Kerkweg, maar de meeste Javanen konden het niet uitspreken en daarom heet het nu Kewek. Daarna verder met de auto naar een legermuseum (Dharma Wiratama TNI AD Centraal Museum, dat de geschiedenis van de TNI AD (Indonesische Leger) in Indonesië tentoonstelt. Het gebouw staat bekend om zijn historische waarde, aangezien het is gebouwd door het Nederlands-Indische Leger. Leuk met allerlei poppetjes. We werden begeleid door een streng kijkende militair die met ons meeliep en hier en daar wat uitleg gaf. Ik wou kijken waar de poppetjes van gemaakt waren. Bij het kloppen op het poppetje, waar van ik dacht dat vast gelijmd was, werd deze een centimeter verplaats. Onze militair was daarna een stief kwartiertje bezig om het poppetje millimeter precies te krijgen. Als blikken konden doden. Het is tenslotte toch een oorlogsmuseum. Ook hier kwam een einde aan. Verder naar een wijk ter nagedachtenis van de slag om Kotabaru 1945. Het Kotabaru-incident vond plaats op 7 oktober 1945 bij het hoofdkwartier van het Japanse leger in Kotabaru Yogyakarta. Om precies te zijn, ten oosten van het Kridosono Kotabaru-stadion. De gebouwen die stille getuigen waren van de Kotabaru-aanval, staan ​​er nog steeds. Het voormalige hoofdkwartier van het Japanse leger wordt nu gebruikt als wooncomplex voor het 072 Pamungkas militaire slaapgebouw. Het hoofd van RW 3 Kotabaru, Sutarto, die toezicht houdt op de bewoners van de Pamungkas 072 Korem slaapzaal, zei dat er op de locatie van de Kotabaru-aanval drie legerbarakken, één gebouw voor een wapenopslag en een detentiecentrum waren. De drie legerkazernes worden nu bewoond door ongeveer 150 gezinshoofden die gepensioneerd zijn of dienen bij het 072 Pamungkas Yogyakarta Military District Command in de lage rangen. We krijgen door de wijk een rondleiding en uitleg door het dorpshoofd. Hier kwam bij aanval op de kampung 21 doden door een aanval van Japanners om. We lopen door de hele smalle straatjes waar links de zeer kleine en donkere kamertjes zijn en rechts van de straat, de douches en toilets. Je ziet de armoede overal, maar waarschijnlijk zijn de mensen hier gelukkiger en hechter met elkaar dan bij ons. Omdat het loeiend heet was in de straatjes, maar weer een stop bij een oud Nederlands sigarenfabriek. Sommigen konden sigaren kopen, anderen gingen wat drinken. Hier waren we al eerder geweest, maar ze hebben een groot terras voor het drinken. Met de broodnodige groepsfoto weer op pad. Groepsfoto doe je elke keer na een paar uur. Ik zie het nut er niet van en vind het zoals de meeste irritant. Maar ja, laat maar gaan, het duurt maar even. Na een paar minuten waren we bij de Sint-Antonius kerk. Een katholiek grote kerk. Het kerkgebied is erg groot met verschillende gebouwen. Weer snel verder, want de tijd gaat door. Nee, hoor, alles gaat heel relaxed en plang-plang (rustig). We passeren de Batak Protestantse Christelijke Kerk, wat eerst een feestzaal was en later is ingewijd als kerk. In de oorlog was dit een gevangenis voor Nederlandse vrouwen. Gebouwen die we nog passeren zijn Sandi-museum (verschillende functies gehad). Phoenix hotel, oorspronkelijke staat huis van de rijkste theeplantage van Indonesië. Uiteraard het Tugu-monument. Tevens de Inhollandse en Juliana school. Dan is het wel tijd voor de lunch. Deze was bij R & B grill. Lekker, maar weer lang wachten. Is normaal hier. Daarna maar terug naar het huisje, terwijl er weer een gigantische regenbui begint. Regentijd, dus ook dit is normaal. Meestal een uurtje in de namiddag. Deze dag zit erop. De volgende. Jan vroeg mij de volgende ochtend of ik mee wou om te raften. Smakelijk gelachen om deze opmerking, maar nadat de dames aan tafel begonnen over lappen stof en massage, vond ik het een goed moment om mee te gaan. Samen met Jan, Rob, Awe en July op pad naar boven. Na een tijdje aangekomen bij een complex waar een jonge man op ons afkwam en zich voorstelde als de begeleider tijdens het raften. Omgekleed en met zwemvest, waar er wel honderden van hingen, klimmend en dalend nadar de plek waar de heren te water konden. (Cave Tubing Goa Pindul) Met een Toni Boltini-achtige act lukte het iedereen om zich in een meegebrachte band te positioneren. Zonder mij, want ik was voor de foto’s. Iemand moet zich eigen opofferen. Nadat iedereen via een grot (Pindul Cave) was verdwenen in het toen nog heel rustige water. Ben ik langzaam begonnen aan de terugweg. Wat leuke foto's gemaakt bij de aanwezige huisjes. Weer aangekomen op de ontmoetingsplaats, bedacht ik me eigen, dat het wel heel lang was. Twee uur voor dat de rafters klaar waren. Omdat er verder niemand was. Ging ik naar een klein winkeltje waar een slapende vrouw lag. Deze schrok wakker en vroeg op mijn geruststellende toon, wat ik wou drinken. "Nou doe maar wat kouds". De vrouw pakte een flesje cola, bekeek het goed, draaide de dop en goot het leeg buiten in het bos. Daarna nog een flesje en weer hetzelfde ritueel en daarna met een flesje sprite wederom. Op mijn vraag waarom ze dit deed, was het antwoord, over datum. Laat mij eens kijken, de datum was maar 5 maanden verlopen. Voor mij was dat goed genoeg. Toen ging de vrouw ineens weg, zat ik alleen in dat kleine winkeltje. Na 10 minuten is ze weer terug met een emmer grote brokken ijs en een glas. Wild hakkend gaf ze me later een vol glas met cola en ijs. We kwamen met zijn tweeën aan de praat en op een gegeven ogenblik vroeg ze of ik haar huis wou zien een stuk verderop. Moest toch twee uur volmaken, dus doe maar. Rond gelopen door haar zeer grote tuin en alles uitgelegd over de groente en fruit wat ze verbouwden. Daarna moest ik mee naar het huis van haar zuster verderop. Dit was het moment dat ik er overdacht om Loes te appen met " ik word gekidnapt, betaal geen losgeld". Uiteraard ging alles goed, nadat binnen geweest in het grote huis van de zuster, die ook geen mannen bezoek op dit tijdstip verwachtte. Toen maar terug naar het winkeltje wat helemaal leeg en open stond nog steeds. Na haar oom en kleuterjuf ontmoet te hebben, vond ik het wel welletjes en ben teruggegaan naar de ontmoetingsplek om een uurtje te lezen. Precies na twee uur waren de mannen weer terug. Ze hadden het fantastisch gehad. Meteen op pad naar huis. Onderweg nog een lunch genoten. Nasi ayam. Veel en de halve populatie van de kippen in het dorp zat in die nasi. Verschrikkelijk lang in de file gestaan en daarom haast om half 6 terug. 7 uur weer eten bij ons eigen. Niemand had veel honger. Al met al wederom weer een geslaagde dag. De volgende dag gepland voor een toer met Hastono en Rofik. De laatste moest het rijden in de grote stad nog leren. Dit was al een belevenis. Na afloop was het wel lachen over het rijden. Alles ging een beetje op ons verzoek. Daarom als eerste naar een straat waar heel veel kramen staan met alleen maar valhelmen. Duizenden verschillende, sommige voor 3 euro. Maar leuk om wat fotootjes te knippen. Toen naar een andere straat vlakbij. Hetzelfde, maar nu met de mooiste autobandvelgen. Wederom ontiegelijk veel. Allemaal tweedehands bleek later, maar ze worden heel mooi hersteld. Iemand deed het voor, hard werk, maar wel mooi resultaat. Langs de grote fabriek, waar ze treinen repareren. Toen maar even wat koffie en gebak gescoord. Tijdens dit gingen de jongens bidden in een moskee. Morgen is het begin van de Ramadan, dus ze worden fanatiek. Op pad voor een pasar in Jogja, die haast niemand kent van de toeristen, maar die Hastono en ik toevallig vonden. Een hele leuke pasar en leuk babbelen met die gasten daar. Vervolgens naar een paleisje van een surrogaat sultan, niet de echte. Maar we mochten niet naar binnen, maar wel foto’s nemen, aan het hek. Ook goed. Als laatste naar een straat met allerlei kraampjes. Heel leuk. Toen kwam Hastono op het idee om Rudjak ijs te kopen. Fruitsaus met geschraapt ijs en Rudjak saus. Niet te geloven, maar het was heet, net zoals met sambal. Aparte ervaring. Einde oefening. Het eten samen met de mannen gedaan, omdat het hun laatste avond was. Ze vertrokken naar Nederland. Daarom de volgende ochtend vroeg aan het ontbijt om afscheid te nemen en met de belofte, we houden contact voor de foto’s enz. Half tien op pad met Hastono, naar de Merapi, maar van een andere kant. Op advies van Hastono zouden we de toer langs andere routes doen dan normaal. Prima. Bij toeval een straat waar allemaal kramen staan met tweedehands spullen. Bij het bekijken stoot ik scheenbeen tegen de trapper van een geparkeerde motor. Klojo, zet je motor ergens anders neer. Strompelend verder. Na een uurtje kwamen we aan bij een markt met alleen groente. De bedoeling is dat hier de markt, - en restauranthouders hier hun groente kopen vanaf kleine vrachtwagentjes. Grote partijen die door mannen op hun rug naar de auto’s worden gebracht. Een heel systeem. Hier komen heel weinig toeristen, want iedereen wil of praten of op de foto. Heel leuk toch. Het bekijken van de Merapi was door het weer al wel problematisch geworden. Maar ja als het er niet is, dan is het er niet. Toch geprobeerd, dus naar boven. Stukje lopen en een mooi view. Toen begon het onbehagelijk te regenen. Geschuild bij iemand thuis en daar thee gedronken. Door het stromend water toch naar de auto gelopen. Daar besloten dat we door verschillende kampongs zouden rijden en teruggaan. De eerste kampong was zo smal en steil, dat Hastono niet verder durfde en maar weer terugging. Hij was er nog nooit geweest. De straatjes zaten vol met de plaatselijk bevolking, die zeer verbaasd ons begroette. Onderweg nog kip batterijen gezien. Even wat foto’s maken. Oh, mijn god wat stonk dat. Meteen irritante vliegen in de auto. Nog een paar kampongs en om drie uur thuis. Morgen nemen we een rustdag.

Alweer een blogverhaal, schrijvend in de trein van Yogyakarta naar Surabaya. Waar we 4 dagen blijven. De reis duurt 4 uurtjes. We zijn gebracht door Hastono naar het treinstation, waar we het exclusieve treinstel hebben. Dit allemaal in de ochtend waar we afscheid namen van de andere gasten die op korte of lange termijn ook weg gaan. Maar eerst nog even beschrijven van de laatste drie tours. De eerste gingen we samen met Henk en May naar de fruit plantage. (Wanadelima Orchard)Na het parkeren van de auto stond op de zandvlakte iemand te wachten. Na het voorstellen en entree betalen nam hij ons mee naar het meloenen gedeelte. Meloenen te over in plastic kassen. Het zweet stroomde iedereen van het lichaam. En ja, zo interessant was het allemaal niet. Als we een meloen wilde hebben mochten we het zelf snoeien. Spannend, nee niet echt. De gesnoeide meloenen zouden naar de ingang gaan, zodat we er niet mee hoefden te zeulen. Daarna na de druiven. De spanning werd ons te veel. Snel haar buiten, want ook deze kassen waren loeiend heet. Toen naar het boerderij gedeelte waar geiten en twee witte koeien stonden. Deze bleken voor het vlees verkoop te zijn. Innige afscheid genomen, want ik denk niet dat ik de dieren nog zie. Nog even naar de aardbeien kassen. Alleen jammer dat er geen aardbeien waren. Maar naar de ingang om de meloenen op te halen. Bleek dat we ze per kilo moesten kopen. Dacht dat het gratis was. We hadden er twee gesnoeid, de groene was redelijk goedkoop, maar de tweede, een gele, zelfde formaat als in Nederland, 7 euro. Was slikken, duurder dan bij ons. Onderweg na nog wat zoeken, want alles is door de Ramadan anders met tijden en opening, nog lekker gegeten. 4 grote borden nasi met atjar en 4 grote pullen ijsthee, totaal 8 euro. De tweede toer was een moskeeën trip. Dit vanwege de Ramadan leek ons wel interessant. De temperatuur ging wederom naar een hoogtepunt. We kregen begeleiding van Andy. De moskee was met open terrein, dus een petje was geen overbodige luxe. (Masjid Besar Pura Pakualaman) Gevoelstemperatuur 38 graden en dit zou dagen zo blijven. Na wat wandelen gingen we door de smalle straatjes die bij de moskee horen. Dit was wel aardig, maar later werd het rommelig. Die liep daar, die zat daar. Loes was er klaar mee. Tegen mij:" bestel maar een Grab, ik wil hier weg". Zogezegd zo gedaan. Met de Grab-taxi naar de straat waar we in 2014 een week hebben gelogeerd. Daar in het restaurantje Via-Via een patatje met besteld. Na een kwartier, kwam grappig, ook de anderen van de groep in het restaurant. Nog even gelopen door het straatje, ijsje gegeten en weer naar huis. Van al die maanden, vond ik deze toer niet geslaagd. Maar moet kunnen. De laatste toer was een tocht met de hele groep naar een soort Street food festival. Dit houdt in, honderden eetkraampjes met vooral snacks. Het was gigantisch druk door de Ramadan, met de mensen op motoren, die ze pontificaal voor de kraampjes neerploffen en daarop blijven zitten en dan eten bestellen, die ze om 6 uur in de avond pas mogen eten. Wij hebben er lekker gegeten, de verschillende snacks. Tevens veel meegenomen naar huis. Geslaagde middag langs alle kraampjes. Het eten thuis afgezegd en in het huisje lekker gesmuld van de exotische snacks. Zoals al geschreven, zijn we op pad naar een ander hoofdstuk. We hebben voor altijd afscheid genomen van Alamanda Villa, maar we zullen de jongens en meiden missen.

Tijdens de treinreis naar Surabaya krijgen we al een whatsappje dat de mannen stonden te wachten. Dus bij het uitstappen kunnen we rustig aan doen. Blij dat de koffers er nog staan. Deze stonden ruim achter ons ergens in het gangpad. Meegaand met de meute, zien we al snel Ivan, onze vertrouwde gids aan komen rennen en meteen de koffers overnemen. Ivan is meteen heel behulpzaam. Ik weet dat ik in de 4 dagen geen deur meer hoeft te openen. Als chauffeur is alleen zijn baas Han gekomen, omdat Tjuktjuk ergens anders volgens zeggen was. Meteen weer een hoop lol, in de wel hele mooie auto, waar overal allerlei toeters en bellen zitten. Eerst naar het Majapit Hotel. Het bekendste vijf-sterren hotel in Surabaya. Ik moet zeggen de sterren zijn ook wel te zien. Werkelijk prachtig in oude koloniale stijl en vooral groot. Koffers uitgepakt en om 6 uur s’ avonds op pad om ergens te gaan eten in principe bij de streetfoodmarket. Dit wordt snel opgelost door een regenbui, daarmee de oplossing om naar een restaurant te gaan. Een heel leuk Hollands ingericht restaurant wat door de Ramadan al goed vol zit. Lekker een gebakken visje gehad en Loes was over haar Nasi goreng zeer te spreken. Allebeide bordjes opgegeten en toen de mannen, die buiten wachten in de auto, gebeld dat ze ons konden halen. Het regende nog steeds, dus maar besloten dat de avond erop zat. Eerst nog een stekkerdoos gekocht, die van mij was kapot. In zo'n duur hotel en dan zo weinig stopcontacten. Maar weer opgelost. De volgende dag stonden de mannen om 9 uur buiten ons op te wachten. Het zou een drukke dag worden. Als eerste naar de Maspati Kampung. Deze mensen die hier leefden in de heel schoongehouden wijk. Het was wel te zien dat er niet vaak westerse menen kwamen, zeker niet met mijn lengte. De hele kampong was een beetje van slag en velen kwamen naar buiten om te praten en voor de foto’s. Voor ons kwam de grootste schok nog. Een oude vrouw die opgesloten zat achter slot en grendel. We weten niet waarom, maar het was wel heel raar. De hele kampong was vol met planten en fruitbomen. Het gaf het geheel een prachtige uitstraling. Het was echt genieten, langzaam slenterend langs de krappe huisjes. Na een tijdje op pad, wat ik altijd leuk vind, kuierend over een hele grote tweedehands markt. (Passer Loakan Demak) Ook hier hetzelfde, veel bekijks en veel aanspraak. Ook wij hadden ogen te kort om alles te zien. Loes moest onderweg wel even zitten om bij te komen, maar ze deed het nog goed. Via Chinatown (Kya-Kya) en een hele oude brug, gebouwd door de Nederlanders (Jembatan peken'an bridge) naar de haven van Surabaya. (Kalimas Harbour) Hier waren we al een keer geweest in 2014, maar blijft leuk om te zien. Niet zeewaardige houten en stalen boten, niet meer te vertrouwen vrachtwagens en het blijft een wonder dat alles nog goed gaat. Van arbo is hier niets bekend. Tijdens het havenbezoek waren er wat problemen met de airco in de auto. Han ging het maken en zo konden wij wat kletsen met wat vissers. Na een half uur was het euvel hersteld en dan konden we weer op pad. Via de Roode Brug, uiteraard gebouwd door de Hollanders, kwamen we bij het museum van de Javaanse Bank. Uitgestapt en snel naar binnen, want het goot op dat moment. Betaald en samen met Ivan naar binnen om rond te lopen. Wat kluizen en daar lag allemaal papiergeld uit vroegere tijden. Wij dachten dat het veel waard zou zijn, net zoals de dukaten die er lagen. Na een betere bestudering van alles, bleek alles geprint papier te zijn. Ze hadden niet eens moeite gedaan om het te verdoezelen. Al met al, teleurstellend, dit bezoek. Het einde voor de lunch was nog niet bereikt. Verder naar het monument en museum. We gingen richting het ereveld (Kembang Kuning) van gevallen Nederlanders. Vooral de zeelui die gestorven zijn in 27 februari 1942 op de schepen de Ruyter, Java en de Kortenaer. Een totaal van 5000 overlevenden liggen hier, waaronder 900 opvarenden van deze schepen en met een totaal van 2300 marinemannen. Niet iedereen komt maar zo binnen. Je moet iets hebben met de Marine en zo kom je binnen. Eerbied getoond en toen weer op pad. Via de Chinese begraafplaats, die heel groot was en waar veel daklozen waren gehuisvest. (Makam Kembang Kuning) Deze sliepen in de avond op de dan nog warme grafzerken. Het was tijd om wat te eten. Naar een saté warung. (Sate Kelopo Ondomohen Bu Asih) Saté besteld. En we kregen een groot bord rijst en 10 sateetjes de man een een groot glas koude ijsthee. Dit voor de prijs van 3 euro pp. Maar daarvoor waren we eerst langs het monument Tugu Pahlawan en het museum Sepuluh Nopember Surabaya. Dit gaat om de slag bij Surabaya tegen de Engelsen. Groots en met veel bombarie neergezet. We werden al wel een beetje moe zo na het eten. En het liep bij vieren, dus we lieten ons afzetten bij het hotel om wat op te frissen en de jongens de kans te geven om na een dag vasten wat te eten en te bidden. Want om half 7 weer opgehaald om naar de avondmarkt te gaan, die bleek verrassend heel groot. (Pasar Malam Kodam Brawijaya) Wij vinden dit altijd heel leuk. Ivan bleef maar spullen kopen voor ons. Uit beleefdheid wil je ook niet elke keer weigeren. Dus volgeladen verder over het niet gelijke voet gedeelte. Loes takelde compleet af en we besloten jammer genoeg naar het hotel te gaan, waar we lekker om 10 uur van de wereld waren. Volgende ochtend weer een gigantisch ontbijt in een compleet lege ontbijtzaal. Staat wel voor een weeshuis opgesteld. Half 10 met de jongens weer op pad. Als eerste naar Han zijn klein huisje. Opgewacht door zijn vrouw en zoon en een tiental buurvrouwen die daar een happening hadden. Hoop gegil en uiteraard weer foto’s nemen. Toen naar het huisje, waar de vrouw nog een eenmansfabriekje had met verschillende koekjes bakken. (Koen’s Kitchen) Uiteraard moesten we alles proberen en doorgeven of het lekker was. Laten we zo zeggen, ik was blij dat we er cola bij kregen. Al met al was het wel gezellig en na een uur afscheid genomen, met de handen vol koekjes en andere spullen. Nog even naar een kraam waar ze Klepong maakten en waar we uiteraard drie dozen van kochten. In een mall wat koffie en een donut gegeten. Na het pompeuze ontbijt en de koekjes en Klepong, was dit onze lunch. We begonnen onze voetjes alweer te voelen en besloten nog een ding en dan terug naar het hotel. Het werd een bezoek aan de grootste moskee van Surabaya en wel met de lift omhoog en daar een fantastische view over de stad. We vonden het genoeg. We wilden eten in het hotel en daarna wat rust, vooral voor Loes.

Even snel weer een verhaaltje, want we zijn vandaag wederom weer flink op pad geweest en morgen gaan we er een hele dag over doen om in Kuching, Maleisisch Borneo te komen, via Kuala Lumpur. We doen dat via de maatschappij "Batik Air". 

Gisteravond gingen we voor de eerste keer het diner gebruiken in het hotel. Een leuk ingerichte zaal met zo te zien lekker eten. Er speelde een band muziek en dan loeihard dat wij niet met elkaar konden praten. Hier waren we heel snel klaar mee. Voorgeleid door een medewerker kwamen we boven in de ontbijtzaal terecht. Waar ook eten wordt geserveerd. We waren de enige klanten in de grote zaal. De horecamedewerkers schrokken wel, maar hielpen ons verder perfect. Goed gegeten via de menukaart. Een keer geen toetje, afgerekend en terug naar de kamer. Toen kwamen er nog twee stelletjes aan. Wat een drukte ineens. 

Vandaag staan de jongens weer op de vaste tijd voor het hotel. Meteen afgesproken dat we er om 4 uur mee stoppen om de koffers in te pakken. En dat we verder buiten in de straat gaan kijken om te eten. Als eerste gingen we naar de pasar Blaurah Baru. Dit was weer een lokale pasar, alleen voor de plaatselijk bevolking. Ivan ging meteen weer allerlei snacks kopen voor ons. Veel te veel zoals elke keer, wij wisten wel wat er met de snacks zou gebeuren op het einde. We hadden het net zoals vorig jaar dit al doorgegeven, maar het was tegen dovemans oren gezegd. Rustig wandelend en alles bekijkend, waren we met een uurtje buiten. Snel door naar de Semarang Street, waar honderden winkeltjes naast elkaar zitten, om en om boekwinkeltjes, timmerbedrijven, lasserijen en plastic afvalverwerkers. Allemaal precies hetzelfde verkopen. We hebben hier en zeker Loes pittig ver gelopen. Toen weer naar een pasar, waar de mensen grote partijen kopen. Pasar Pintu Utara. Heel veel bedrijvigheid, waar wij eigenlijk alleen in de weg liepen. Hier vlakbij was een straat, met alleen maar autonderdelen. Bij het binnenkomen van de straat werden we aangehouden om entree te betalen. Dit gebeurt hier elke keer, maar dit werd gedaan door iemand van het eiland Maduro. Er werken hier duizenden mensen van het eiland, maar het op zijn voorzichtigst te zeggen, de mensen van Surabaya en Maduro mogen mekaar al een hele lange tijd niet. Terwijl ze gescheiden door een hele hoge, nieuwe brug vlakbij elkaar leven. Han moest dus betalen en bij het sluiten van het raam, schold hij kontol, niet wetend dat wij dat konden verstaan. Het verhoogde de sfeer in de auto nog meer, we moesten er smakelijk om lachen. We vonden het heel apart, autonderdelen, zo gek als je kan bedenken van allerlei automerken. Daarna heeft Ivan voor ons Es Cin Caw gekocht. Een soort tjendol, maar zoeter. Uiteraard weer te veel. Via Pintu Utara geprobeerd om een opscheplepel van grijs emaille te kopen, die Loes graag wilt hebben. In 3 jaar is dit nog steeds niet gelukt, ben daar wel klaar mee. Nog geprobeerd bij tweedehandswinkeltjes, maar lauw loenen. Toen naar Ruana Pamer, een winkel waar de horeca hun spullen koopt. En dan vooral de hardware. We zagen daar zoveel mooie spullen, maar ja, de koffers. Om naar Mirota, een waanzinnige zaak zoals Hamza Batik in Yogyakarta, alleen veel georganiseerder en groter. Om verder te gaan gingen we door de Dolly Street, de oude hoerenwijk die gesloten is door de burgemeester. Dit was niet op verzoek. (Submarine Monument) Langsrijden langs de groene onderzeeboot (belachelijke kleur, alleen zwart en volgens de Beatles een enkele gele) en de Angkot busjes, een soort deeltaxi busjes die langs de stoep staan met een gigantische rij. Besloten om als laatste naar de Surabay North Quay te gaan. Dit is de nieuwe haven van Surabaya, voor oorlogsschepen en vooral grote cruiseschepen. De Viking Venus lag net afgemeerd. Halfuurtje gezeten op de boulevard en een mooie view over de haven. Wat gegeten bij CFC (zelfde als Kentucky Fried Chicken, maar nu voor Kentucky, lees California). Daarna rap naar het hotel voor de koffers, morgenochtend vroeg op pad. Rommelig verhaal dit keer, komt heel veel hebben gezien en nu snel plaatsen, kijkend wat er nog allemaal komt de volgende dagen.

De jongens waren om half 7 bij het hotel, om de koffers in de auto te plaatsen. Na een tijdje kwamen wij van het ontbijt. Op weg naar het vliegveld "Internationale luchthaven Juanda". Een niet al te groot vliegveld. Bij het inchecken kwam men erachter dat we iets te zwaar waren met de bagagae. 9 kilo. De grootste hap ging naar Loes. Kostte ons 120 euro. Het was niet anders.

Eerste keer Batik Air. Heel veel personeel in een niet al te groot vliegtuig. De. Vrouwelijke stewardessen liepen met een split in de sarong. Als die nog ietsje langer was geweest, dan hadden we de navel van de dames gezien. Eerst naar Kuala Lumpur zonder vertraging en bijzonderheden. Na een twee uurtjes op het vliegveld aldaar konden we in een nog kleiner vliegtuigje dan de vorige. Met iets vertraging op pad naar Kuching. Bij de landing goot het van de regen en onweer en was het volgens onze piloot onmogelijk om te landen. Daarop moesten we rondjes vliegen. Na een tijdje is de peut toch op en moet je wel. Alles ging goed, met wat schommelingen. Meteen simmetjes gekocht, geld gewisseld en taxi besteld. Kuching is gelegen op het Maleisische geedeelte van Borneo. Het is de hoofdstad van de deelstaat Sarawak met 600.000 inwoners. Wie door de stad loopt, ziet al snel de voorliefde voor katten. Op diverse plekken staan standbeelden van katten. Dat is ook niet zo vreemd, want Kuching betekent ‘kat’. Of eerder, het Maleise woord ‘kucin’ betekent kat. Anderen zeggen dat de stadsnaam afkomstig is van het Chinese woord ‘cochin’ wat haven betekent. Dat is aannemelijker gezien de talrijke Chinese invloeden en het feit dat de stad fungeert als havenplaats. We zullen daar een week verblijven in The Lime Tree Hotel. Dit is een modern hotel met voor ons een zeer grote kamer. Nagenoeg alle hotels in Kuching en trouwens heel Maleisie hebben haast geen balkon. Heel vervelend. Hiervoor moeten we naar de 5e verdieping om over de stad te kijken met een borreltje. We hadden er best wel een tijd over gedaan om er te komen en het was al 10 uur in de avond, dus we gingen meteen op pad naar een restaurant, een chinese vlakbij om meteen aan het varkensvlees te gaan na alle kip en rundvlees in Indonesie. 11 uur in de kamer en meteen slapen. Volgende dag als eerste het ontbijt. Een gewoon ontbijt, maar alles is gewoon na het ontbijt van het vorige hotel (Majapahit), meteen een rustdag en alleen naar een toer-buro met een Grab-taxi om wat toers te bespreken. Die stuurde ons meteen om de hoek de Chinese tempel (Tua Pek Kong) in. Verder een beetje jalang-jalang in de buurt om alles te verkennen. Leuk om langs de rivier en de boulevard (Kuching Waterfront) te lopen en om te constateren dat ons hotel is vergeven rondom door Chinese restaurantjes. Echt honderden met daartussen een chinees winkeltje. Dus het eten is geen probleem. Het Waterfront is een prachtige promenade langs het water. In de avond hebben ze daar een lichtshow, deze was zeer matig. Al met al was de avond wel leuk. Waan je door de oude binnenstad en spot de koloniale architectuur zoals het oude stadhuis en Fort Margherita. In dit fort is het politiemuseum gevestigd De volgende ochtend stond de vrouw, waar we de reizen een dag daarvoor hadden geboekt, in de lobby van het hotel om met ons op pad te gaan naar het orang-oetan gebied (Semenggoh Wildlife Rehabilitation Center). Samen met een chauffeur in een busje. Na een tijdje kwamen we aan bij het reservaat en moesten we naar een voederplek. Wij deden dit met een electrisch karretje, want het ging goed omhoog. Bij de voederplek kregen we eerst een veiligheidspraatje van een ranger. Ondertussen hoorden we al zijn colega's roepen in de jungle naar de apen om te zeggen dat er fruit lag op de afgesproken plek. En jawel, na een tijdje kwam er een vrouwtje orang-oetan naar beneden geklauterd en zorgde ervoor dat ze meteen alle bananen had. Leuke fotos en na een kwartier was ze weg. Op advies van omze vrouwelijke gids was het tijd om weg te gaan. Tot ze opeen onrustig werd en riep dat er een grote was. Een mannetje kwam zich aan ons vertonen op het voeder platje. Van de 19 apen hadden we er 2 gezien. Redelijk resultaat, want het gebeurt ook dat ze niet komen. Toen op pad naar het dorp (Batang AinIban Longhouses) waar nog heel primitief werd geleefd. Het voornaamste middel waar ze alles van maakten was bamboe. Heel leuk om te zien, maar intussen was het bloedheet gewordenl en het was practisch niet te doen voor ons om door de straatjes van bamboe te lopen. Elke schaduw hebben we benut. Afgepeigerd weer in de auto, om na een tijdje in ons hotelkamer te komen. Loes was uitgeteld, waarop ik alleen op pad ging, om wat ijs te scoren. Dit was niet al te moeilijk en lekker rustig weer terug met een lekkere Magnum met nootjes naar het hotel. Zat een hard nootje tussen, maar het was wel lekker. In de hotelkamer kwam ik erachter dat er een tand was afgebroken en dat die waarschijnlijk was vermalen door de andere tanden als nootje. Ziet er niet uit, maar lekker belangrijk. Meteen email naar de tandarts en hopen op antwoord nog deze week. De volgende dag werden we verwelkomd door een zoals alle dagen tot nu toe sombere dag. Dit is wel altijd gauw opgelost. In de middag wat boodschappen gedaan en in een Phillipijns tentje koffie gedronken. Door het gat van de tand kon de koffie zo weer teruglopen in mijn kopje. In de avond worden we opgehaald door een chauffeur met busje om naar de nachtmarkt (Siniawan Night Market) te gaan, was nog een pittig eindje. Het resultaat was een straat versierd met lampions en chinese tekens. Het eerste tentje verkocht al gemarineerde speklappen op de bbq. Dus meteen schaften. Door het straatje gelopen en hier en daar wat gedronken en gegeten, toen we besloten om nog maar wat patat friet te kopen nu zittend in een eethuisje. Patatje kon ik zo inschijven in mijn gebit door het gat van de tand. Een van de medewerkers was toeter-lampion en ging tegenover ons zitten en mij aankijken en onverstaanbaar dingen vragen. Was allemaal wel grappig. Na het verorberen van alles, maar naar de auto om terug te gaan. Volgende ochtend weer op pad, nu met een andere chauffeur in een personenauto. We willen naar de markt die er is op de grens van Maleisië en Indonesië. (Serikin Weekend Street Market) Lange straat met allerlei kraampjes zo anders dan de markten die we gewend zijn. Wel heel groot en leuk om te doen. Weer terug naar het hotel en alles weer inpakken. Nog even

Kuching zat erop en we gingen vliegend naar Kota Kinabalu. Kota Kinabalu (ook wel KK genoemd) is de hoofdstad en een gemeente van Sabah, een van de staten van Maleisië. Kota Kinabalu is een gemeente gelegen aan de westkust van het eiland Borneo in Maleisië aan zee. De stad heeft diverse namen gehad, onder andere Api-Api en Jesselton. In de Tweede Wereldoorlog werd de stad (destijds Jesselton geheten) vrijwel volledig verwoest. Hierdoor zijn in de stad vrijwel geen historische gebouwen te vinden. Meteen een tour gehad naar het "Blauwe Meer". (Tasik Biru). De kleur van het meer kon niet groener, kwam door de vertaling volgens onze chauffeur. Volgens mij was er gewoon iemand kleurenblind. Om alles te zien moesten we veel lopen en klimmen, helaas, dat gaat niet bij ons. Dus snel op pad naar een rotstentuin-achtig iets. (Paku Rock Maze Garden) Geologisch erfgoed in Paku Townis gevormd na een lange geologische revolutie. De rotsblokken zijn op een heel aparte manier gaan groeien en men krijgt dan een spektakel stuk te zien. Moeilijk klimmen voor Loes, maar we hebben wel veel gezien, dus terug met de auto naar het hotel

Vanmorgen in de benedenzaal, alleen bij het ontbijt (Jesserton Hotel). Vond dat heel raar, want er zijn genoeg mensen die hier verblijven. Loes heeft mij uitgelegd hoe. Loes was te laat bij het boeken bij Booking.com en daar kon je een kamer bestellen alleen zonder ontbijt. En was alles vol geboekt. Daarna probeerde ze bij Agoda. Die had nog wat vrij en daar was het met ontbijt. Het verhaal is dus dat iedereen bij Booking.com en wij bij Agoda hebben geboekt. Dus zitten wij alleen in de ontbijtzaal met een medewerker die speciaal voor ons kookt en bedient. Je ziet ook iedereen kijken. "Er was toch geen ontbijt". Nou dus wel. Via een Grab-taxi naar de Mari-Mari Culture Village in de stromende regen. Gelukkig hadden we twee paraplus mee die we gekregen hadden van het hotel en waar we een bonnetje voor moesten ondertekenen, dat we de paraplus hadden. Zien er waarschijnlijk onbetrouwbaar uit. Bij Mari-Mari was het nogal rommelig bij het binnenkomen. Entree betalen, bandje om de pols, vervoer terug regelen. Eindelijk op pad met een groep van 10 man, met Yvonne, onze vrouwelijke gids voor vandaag. Deze sprak zeer goed Engels en was op haar tijd grappig. De regen was intussen opgehouden. Mari-Mari is een dorp, waar 5 verschillende originele stammen wonen en die laten daar zien hoe ze leven en wonen. Elke stam is verschillend. Na twee uur lopend door het dorp (wat erg leuk is) kwamen er bij een demonstratie blaaspijp schieten (een van de stammen deed ook aan kannibalisme in de vroegere jaren), waar de mensen het ook konden proberen. Loes deed het goed. Net zoals de andere spelletjes, doe ik daar niet aan mee. Na de demonstratie was er een voorstelling van bepaalde dansen door de 5 stammen in verschillende klederdrachten, uitgevoerd door elke keer dezelfde personen. Was best leuk. Daarna was er een lopend buffet voor iedereen, goed verzorgd door de mensen. En zo zaten de drie uur erop. En was het een leuke ochtend, commercieel mischien, maar wel leuk. Ons vervoer naar het hotel stond al op ons te wachten. Zo waren we een mooie tijd in het hotel terug. Om drie uur naar de nacht markt op het einde van de straat. Even een hotdog speciaal en een ananas smoothie scoren. In de hotelkamer wachten pp 7 uur, want dan hadden wij een afspraak in het naastgelegen restaurant, de "Grill House". Gisteren geregeld bij een medewerker die slecht Engels kon. We probeerde hier al eerder te boeken, vanwege de naam, maar dat lukte maar niet. Vol, vol. Eindelijk wij ernaartoe zonder verwachting dat het doorgekomen was. En dat klopte ook. Wij konden om half 8 komen na uitleg, want nu zaten er allemaal Islamitische mensen die de Ramadan hadden ondergaan en daar nu massaal gingen eten. Op de afgesproken tijd kregen wij een een tafeltje tussen de uitgehongerde lokalen. Ik zei tegen Loes, ik denk dat we de enige blanken zijn hier, waarop Loes zegt, nee, jij bent de enige blanke. We moesten daar smakelijk om lachen. Het eten viel erg tegen. Voor een Grill House, maar 1 soort gegrild vlees op het menu. En dit was nog niet eens zo denderend. Toch met een vol buikje naar boven. Lekker vroeg de volgende ochtend op pad om wat te wandelen bij het Waterfront. Vlakbij het hotel. We begonnen in de vissershaven, waar heel veel vissersboten liggen, waarvan sommigen heel oud en vervallen met veel kleuren. Deze boten brengen de vis aan wal die verkocht worden in de phil. Goede teug "frisse" lucht naar binnen en dan lekker kuieren tussen de verschillende vissoorten. Er waren gambas tussen, zo groot, hadden we het nog nooit gezien. Er waren alleen maar locale mensen. Westerse mensen waren zo te zien aan de reacties heel zeldzaam. Lopend verder over de boulevard kwamen we bij de "Handicraft Market". Eigenlijk een markt voor alles en nog wat. Kleding kraampjes met de bijbehorende kleermakers die buiten met een oude naaimachine hun werk deden. Concurrentie te over. Langzaam lopend en tegelijk alles bekijkend, konden we de aanbiedingen afslaan van de over het algemeen dames. Kijken voor wat koffie kwamen we uit een stukje verder bij de Waterfront Explanade. Allemaal kleine restaurantjes, maar geen een open. Dan maar naar Starbucks aan de overkant. Hun kleine koffie is haast een emmer bij ons thuis. Na een klein half uurtje weer verder, langs de Oceanus Waterfront Mall en daarna naar de Wawasan Plaza. Eenmaal binnen, waar een complete verdieping alleen maar voor telefoons en dergelijke was, kreeg Loes last van de knieën en dan houdt alles op. Taxi geregeld en weer naar het hotel, wachtend op de avondmarkt die elk weekend in de straat van het hotel wordt georganiseerd.

Om 6 uur in de avond liepen we naar ons hotel via de food market aan het eind van de straat. Er zou een nacht markt komen in de Gaya Street voor ons hotel. Nou dat zou niet doorgaan volgens onze berekening, want het middenstuk stond nog vol met geparkeerde autos en er werd nog niets opgetuigd. Om half 8 Loes ging douchen en ik ging toch maar kijken of het wat was. Hele straat vol met kraampjes, geen geparkeerde auto te bekennen en druk met vooral Chinese lui. Snel langsgelopen en we gaan zaterdag en zondag wel kijken. Het is voor de deur. Volgende dag rustig aan en ja in de avond was het een drukte van belang. Alleen jammer dat het allemaal eten was op de kraampjes. Leuk, maar niet honderden. Voorbij geslenterd en veel bekeken en toch met te veel in de kamer teruggekomen. Hoefden we morgen niet langs te gaan. Want dan is het de Sunday Market. Het ontbijt hoefden we niet meer in het hotel. Alleen niet echt gezellig. We ontbijten wel ergens anders. Bij het naar buiten gaan, werd er gevraagd waarom we niet ontbeten. Vrienden ontmoet en daar gaan we mee eten. Bij het buitenkomen staan we perplex, de kraampjes met eten die er om 10 in de avond nog stonden, zijn weg en er staan nu kraampjes met allesbehalve voedsel. Nou, dan maar even weer erlangs. Was leuk en soms apart met jonge dieren-verkoop en vooral veel juwelen. In de middag langs de andere kant van de boulevard "Water Front”, maar deze kant was minder leuk. We konden ook niet te ver door de knie blokkade. Bij binnenkomst hotel zegt Loes dat ze branderige en jeukerige blaasjes heeft op het lichaam. Nagekeken en en besloten om morgen naar een dokter gaan. Bij de balie op de vraag van een dokter, staan ze de volgende ochtend me appelig aan te kijken. Zeg dat ik zelf wel wat regel. We hadden buiten vlakbij om de hoek een kliniek gezien met een arts. We gaan daar wel heen. Vriendelijk ontvangen in een mooi ingerichte ruimte zonder patiënten door het personeel. De vraag was een dokter om alles te bekijken. De aanwezige vrouwelijke arts was meteen overtuigd van wat Loes had. WATERPOKKEN (Gordelroos). Hier noemen ze dat Chicken Pokken. De avond daarvoor had ik dat al geopperd bij Loes, maar eigenlijk verwachtend dat het niet zo was. We kregen medicijnen mee om het te verlichten. Dit moet wel, want er zijn restricties bij het vliegen met waterpokken. 50 euro armer en veel handen wassen, want het is erg besmettelijk. Hopend dat het na 5 dagen over is, zeker de jeuk en de pijn. We moeten wel de koffers inpakken, want we gaan na een week nog 6 dagen naar het Horizon Hotel. Ligt op 10 minuten lopen van ons hotel, maar we regelen wel een taxi voor alle koffers. Weer een nieuw hoofdstuk in het kapittel.

Eerst met een Grab naar het Horizon Hotel met een zeer klein autootje. Alles erin gefrommeld. Het hotel ligt nog dichterbij alles, zoals de haven en alle marktjes hier overal in de buurt. Onze vaste streetfood markt ligt er zelf aan de overkant van de straat. We krijgen een kamer op de 13e verdieping (de hoogste). Maar omdat er in hotels nooit een 13e verdieping is noemen ze dit P. Het tapijt in de gang is zo een, als je ernaar kijkt, word je misselijk. Meteen de eerste dag staat een toer gepland en wel naar de Klias Mangrove & Fireflies. We worden om 1 uur in de middag opgehaald door een busje met chauffeur. Vanwege mijn lengte lijkt het ons beter dat ik op de eerste rij gaat zitten naast een Duitse jongen met zijn Chinese Vriendin. Later nog wat Koreanen en een Hongaarse vrouw (Erika) die in Amerika woonde. Het was een babbelgrage vrouw die naast Loes plaats nam, die meteen het gesprek aanging. Deze vrouw, Erika, had nagenoeg de hele wereld bereisd. Ik zat intussen te kleppen met de Duitse en Chineese stel. Je komt in zo'n reis al heel gauw veel over mekaar te weten. Halverwege een vrouwelijke gids op gepikt en totaal 2 1/2 uur in de auto. Om 4 uur in de middag gearriveerd bij de jetty. Met een ondiep waterbootje door de Mangrove en hopend wat te zien. Al gauw zagen we een Palawan neushoornvogel. Prachtige vogel. Uiteraard de gewone Makaken, maar toen de Langstaart Makaken en de Mutslangoer apen. Op het einde dan eindelijk, waar we voor gekomen waren de "Neusaap" of zoals de plaatselijke bevolking het noemt de Monyet Blanda. De Hollandse Aap. Officiele naam Proboscus Apen. Het was een vrouwtje, dus niet zo groot, maar toch. 0m 6 uur nog even de zonsondergang meegemaakt en toen weer terug naar de jetty, waar een Maleisische maaltijd op ons stond te wachten. Als het complete duisternis is dan weer op pad met het bootje om het licht van miljoenen vuurvliegjes te zien. Bomen vol, het lijkt soms net kerstbomen. Om 8 uur maar weer terug naar Kota Kinabalu. De chauffuer had een ongelooflijke haast en reed te hard en ging constant andere auto's inhalen met een doorgetrokken streep. Het gepraat in de auto werd er niet minder op. Buiten de Koreanen, werd alleen maar gekletst. Het afscheid was daarom zeer hartelijk, maar helaas. Het was intussen 10 uur in de avond en we moesten er weer vroeg uit voor de andere toer. Na een slechte slaapbeurt om 8 uur opgehaald, wederom door een busje met chauffeur en gids. Al heel snel op een jetty aangekomen. Waar we werden toe geschreeuwd door onze Hongaarse vriendin Erika van de dag daarvoor. En had onthouden wat wij gingen doen. Via de gids vroeg ze of ze mee mocht met haar vrienden. Zo ben je een onbekende nono enzo ben je een vriend. Geen punt. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Als eerste stop met een snel bootje en nog wat Koreanen (kunnen ook van gisteren zijn, want ze lijken echt op elkaar) bij het eiland Sapi. Hier kon gesnorkeld, gezwommen en nog vele andere dingen in het water. Een nadeel, was dat Loes door de waterpokken niet, mocht zwemmen. Dan ik ook maar niet. Dan kan drie uur lang zijn, wachten op 12 uur, want dan was er een lopend bbq-buffet met krab en andere vis en vlees soorten. Om 1 uur verzamelen bij de boot om naar een ander eiland te gaan op 4 minuten vol speed. Manukan Island. Een veel mooier eiland met resorts en restaurants. Er was alleen een nadeel. Onze gids was niet meegegaan naar dit eiland, dus we wisten niets. Een anderen gids heeft ons maar wat vertelt en zeer goed geholpen. Erika die de hele tijd was wezen zwemmen, was naar een ander eiland gegaan. Onze groep was helemaal uit elkaar gevallen. Nou we gingen maar een kopje koffie halen en een patatje, toen we ineens een gil hoorde en twee mensen naar ons zwaaide. Ik wist zeker dat ik niemand op het eiland kon, achteromgekeken, maar het bleek de Duitse en Chinese stel te zijn. Heel grappig. Begrijpelijk dat de terugvaart rommelig was zonder gids die ons had kunnen vertellen welke boot we hadden, Na Erika nog van dat eilang geplukt te hebben waren we om 3 uur terug in het hotel na emails geruild te hebben. Als eerste weer naar de kliniek om voor Loes zalf te halen voor de waterpokken. We hadden een kleine tube gekregen, die was na een dag op. Het zijn best grote plekken. Als het maar helpt. Over ons favoriete marktje gelopen, wat eten gescoord en wat frisdranken en yoghurtjes gekocht. Morgen zo wie zo een rustdag. Loes heeft veel last van de knieën en de waterpokken helpen ook niet. Beetje wandelen door de haven denk ik.

De laatste dagen lekker rustig aan. Het blijft gewoon heel warm. Lekker wandelen door de stad en dan vooral bij de vissershaven bij de boulevard. Loes voelt zich eigen niet lekker, dus maar alleen op pad. Deze keer de markt achter het hotel. Voor ons had ik meegenomen, crispy kip sate, cocos juice en als toetje gesneden mango. Dit was allemaal zeer lekker. Normaal geen liefhebber van mango, maar hier is het wel erg zoet, dus zalig. Lekker eten op de hotelkamer "Chambre de Hotel". Het was zo goed bevallen, dat we hetzelfde weer haalden de volgende avond. Bij het wakker worden rustig aan om alles in te pakken in de koffers. We gaan naar de volgende stad en wel Sandakan. De tweede stad van Borneo die ligt in het noorden en heeft mooie stranden. De koffers wogen 39,8 kilo samen. Het gaat al beter. Weer bij de nooduitgang gezeten van Firefly. 40 minuutjes, dus vlakbij. Sandakan heeft een niet zo groot vliegveld. Bij de uitgang meteen een taxichauffeur, vragend of we een rit wilden. Op mijn vraag wat het kost, was het 40 RM. Mijn tegenaanbod van 20 werd geaccepteerd en we werden doorverwezen naar de overkant. Kostte de Taxi ineens 50 RM. Bekijk het lekker. Probeer wel een Grab. Kwam 5 minuten later en voor 17 RM waren in het centrum. Het was gigantisch druk en de taxichauffeur zei dat het niet mogelijk was om bij het hotel te komen (The Elopura Hotel). Wat niet is is niet. Bleek het nog 50 meter te zijn. Wij met alle koffers en tassen door de menigte. (Laatste dag van de Ramadan). Groot feest met knallen en vuurwerk en vooral heel druk. Ingecheckt bij de balie in het hotel. Was maar voor 1 nacht. Waren hongerig dus achter langs het hotel gelopen en wat gegeten bij een restaurant, waar we zaten in olievaten. Later weet terug naar het hotel, om te douchen. Trok in een rek per ongeluk van de muur. Koffers Ingeleverd, want de volgende ochtend zouden we opgehaald worden om 8 uur, bij een nabijgelegen hotel, waar we ook geboekt hadden, voor als we terug zouden komen na twee nachten. Kinabatang River en wel de Hornbill Lodge. Daar gingen we heen. Eerst kwam een bus voor 22 man voor. Er zat alleen een meisje van 25 in die zich meteen voorstelde. Leuk. Na 50 meter stonden we stil. Op een plein voor de moskee zaten en stonden wel 1000 mensen te bidden. Maar deze hadden hun autos overal maar neer gepleurd. Dus wij konden er niet door. Ik zag echt wel een manier om weg te komen, maar ja ben geen chauffeur. Na 10 minuten kwam er een agent en die was aan het wijzen en roepen, zodat een politieauto achter ons weg kon rijden. Dachten dat het nu opgelost zou zijn, maar zowel de auto als de agent vonden het weer zat voor deze ochtend en gingen weg, zonder ons een blik waardig te tonen. Maar na wat leek een hele tijd, kwam het weer op gang. Onderweg werden er nog wat mensen opgehaald waaronder een jong Nederlands stel. Ook voorstellen. Een rit van 3 uur totaal, waarvan de laatst anderhalf uur alleen maar heen en weer schudden met een snelheid van nog geen 10 kilometer. Wat een pleuris weg was dat. Het leek ook wel niet op te houden. Maar toch aangekomen bij een echt mooi resort. (Hornbill Lodge) Schoenen uit en toen meteen aan de lunch en daarna inchecken. Ik had al gezien dat er heel veel trappen waren. De kamers stonden op palen, tegen de berg aangebouwd. Op mijn vraag om met Loes rekening te houden, werd daar zoveel mogelijk aandacht mee te houden. Toch nog 40 treden voor onze kamer, die fantastisch was met een mooi balkon. Alleen geen wi-fi, alleen een klein beetje in de lobby. Wat niet is, is niet. Dus moesten we ons bezighouden met de andere gasten. Ook leuk. Ik wist alleen niet dat er een zwaar programma kwam, met veel varen met een boot. En wandelingen die we niet hebben gedaan, in de avond met laarzen aan door de modder. Na de lunch meteen al een eerste boottocht in de stromende regen (Kinabatangan riviersafari). Geen dakje in de boot, maar wij wel een poncho. De redding. Maar je wordt er wel heel moe van. 6 Uur terug en wat gezien. Terwijl de rest een nachtwandeling maakten gingen wij naar de kamer. Geen internet en geen TV, dan maar een boek lezen en vroeg slapen. Want om 5 uur gaat de wekker, want om 6 uur gaat er weer een boottocht. Werd iets uitgesteld, want een boot was in de nacht losgeslagen en verdwenen. Wel veel verschillende dieren gezien. En de regen bleef vanaf nu weg. Maar wel veel bescherming voor de zon nodig. Neusapen, orang oetans alles kwam door, maar de kleine olifant, waar we voor kwamen, no way. 8 uur Terug, ontbijten en wachten op de volgende tocht. Ook deze keer geen olifanten. Dit wordt niets meer. Maar toch, volgende ochtend zelfde ritueel en tijd. Het fotograferen animo werd al minder, want het zijn kilometers oerwoud en een stijve nek, met naar boven kijken in de groene massa. Eten en weer een tocht. Volgens onze gids Theodore van drie dagen, had die via de groepsapp doorgekregen dat er olifanten waren, ver weg. Oke, laat maar zien. Volle vaart over de bruine rivier. Na twee uur zegt Theodore tegen de machinist stoppen. Hij rook olifanten mest. Op de opmerking, dat dan die beter met kleine pasjes moest lopen, want dat zou wel wat schelen. 10 minuten later, tot iedereens verbazing een kudde van ongeveer 7-8 kleine olifanten. Alles, mannetje, vrouwtjes en hele kleintjes. Hier waren we voor op pad geweest. Ik denk dat er door alle 8 toeristen wel 1000 fotos zijn gemaakt. De meeste nog door Theodore, die zelf na al die jaren nog niet zo'n kudde had gezien. Prachtig. Maar we moesten ook weer terug. Na een tijdje werd het al donker. En met de grote vaart was het moeilijk om alle grote boomstronken die in de rivier dreven te ontwijken. Met zo'n klein polyester bootje zal het een beste klap zijn. Dus we kwamen laat aan met een voldaan gevoel en lacherig tegen de anderen. "Wij hebben ze gezien". Anderen gingen weer een wandeling maken. Bij ons hetzelfde ritueel, dus de volgende ochtend om 6 uur weer paraat, voor de laatste tocht. We hebben gezien, wat we wilden zien. Theodore bedacht iets wat die zelf nog niet had gedaan. Omdat de waterstand gunstig was, gingen we met de boot in een opening van de rivier. Met minimale ruimte gingen we heel langzaam door de jungle. Genoten. Wat schade aan de boot, maar wie maalt daarom. Onze tijd zit erop. Inpakken en het ontbijt op pad om terug te gaan met een klein busje, die je echt overal ziet rijden in Borneo. Alleen de verschrikkelijke weg waren we vergeten. Wat een drama is dat. Je hebt gewoon het idee dat de bus of wegglijdt of om dondert. Maar ook dit hebben we overleefd. Koffers opgehaald bij het ene hotel om voor 4 nachten naar het Hotel Sandakan te gaan. Een steenworp verder op, maar met de twee koffers en rugzakken, laptoptas en CPAP-tas nog een pittige tocht door alle mensen, klinkers en ongelijke stoepen. Redelijk hotel, met geweldige grote kamers. Helaas ook geen Wi-Fi. Zal je altijd zien. Ook mijn mobiel simmetje van Maleisië was net op. Na een mall tegenover, de 4e verdieping, zat een hele groep van telefoon reparatie. Uitgelegd aan de eerste shop dat we een al een simmetje hadden, maar dat we dit wilden verlengen. Hij deed iets met het simmetje en we hadden toen beide internet en we hoefden niets te betalen. Weet nog niet wat hij heeft gedaan. 

Sandakan blijft een niet zo schone stad met heel veel grauwe woningen en winkels. En hele grote ratten. Overal ligt er vuil op de straat. Heel veel verkeer en eigenlijk buiten de avond valt er niet zoveel te beleven in Sandakan. Het zit ook wel goed, want het souplesse en de animo is wel een stuk minder nu we zo dicht zijn bij de thuiskomst. We willen het hier rustig doen, want ik heb volgens een Maleisische dokter weer keelontsteking en deze moet opgelost zijn met 70 pillen en een drankje. Volgens de arts na het eten in nemen en dan even slapen. De grapjas. In de middag met de Grab naar Agnes Keith House. Wel leuk, maar niet veel. Tevens is daar de "English Tea Garden". Toch proberen. Koffie en thee in een kannetje. Appeltaart leek ons wel wat. Dit was zure appels in een soort gelei, wat glibberig en slijmachtig was. Laten we het erop houden, dat we het niet opgegeten hebben. Ik lag haast te slapen boven de tafel, dus maar teruggegaan naar het hotel. Zoals altijd is de laatste week bij ons een nachtkaars wat heel snel opbrandt. Hoe fantastisch alles was, op het einde weet je dat nu weer naar het dagelijkse leven gaat en dit is ook leuk. Alhoewel ik mijn eigen bescheten voelde gingen we toch naar de geplande toer naar Kampung Buli Sim Sim. Uiteraard met een Grab. De driver had het niet helemaal door, maar we kwamen er. Kamping Buli Sim Sim is een vissersdorp op palen, waar de allerarmsten wonen. Maar ze hebben daar een leuke, smerig vis stinkende gemeenschap met huizen en restaurants gemaakt. Omdat ik koortsig ben, maar dit toch wou zien, zit ik tegen het overgeven aan door de vislucht, waar ik normaal geen last van heb. Even rusten in een bontgekleurd visrestaurant. Het zweet guts van mijn lichaam. Toch een Nescafé en Loes neemt een kleine krab/mais soep. Een kleine, omdat ze niet zoveel eet. Na een tijdje kwam een medewerker met een bak van wel 2 liter en een pollepel erin. Overgieten in een klein bakje heeft Loes anderhalf bakje gehaald. Bij navragen bleek dit toch de kleine te zijn. Nog wat door het dorp gelopen, foto’s genomen en weer terug naar het hotel. Loes wou niet meer dat ik haar vasthield, vanwege de warmte die ik uitstraalde. Maar gauw Paracetamol en weer slapen en dan vanavond er weer even uit en dan morgen in de middag naar de hoofdstad van Maleisië, Kuala Lumpur, vlucht van drie uur. Na een goede vlucht aangekomen in Kuala Lumpur. Zonder veel bijzonderheden in het Hotel Royal Signature aangekomen. Een mooi hotel op de Maleisische P.C. Hooftstraat. Heel veel winkels met de duurste merken zoals Cartier en Seiko. (Bukit Bintang ) Toch is het hier nog wel redelijk druk, ook door de gezellige eetcafétjes door de hele straat heen.  Uiteraard meteen wandelen door de straat en meteen bij de eerste steeg afslaan en erdoorheen omdat we al de Food street hadden gezien, die parallel liep met de winkelstraat (Jalan Alor). In de avond was het tijd om kennis te maken met de veelzijdige keuken van Maleisië. De Jalan Alor is een hele grote straat vol met verschillende eetkraampjes met bijpassende geuren. Verse noodles, soepen, spiesjes, vis, sapjes en zoete gerechten, in deze straat komt het allemaal voorbij. Wij besloten wat verschillende dingen te proberen. Meteen op dat moment begon het aardig te regenen en als eerste kwamen we een parapluverkoper tegen. Deze verkocht de meest belabberde paraplu voor een hoge prijs, maar ze gingen als zoete broodjes veranderen van eigenaar. Ook door ons. Gezellig met zijn tweeën onder de plu en overal lekker eten aan de kraampjes. Op het laatst maar bij een restaurant gegeten. De regen was daarna opgehouden en zo konden we de hele straat door bezichtigen en nog wat fruit scoren. Voldaan naar het hotel en met wat overpeinzingen naar ons bedje. Overpeinzingen dat het nu wel snel nader bij komt om weer terug naar Nederland te gaan. Nog 1 nacht en dan was het gedaan. We waren al aan het bedenken hoe we het in Singapore zouden moeten doen, met maar 50 minuten overstaptijd. Op de heenweg moesten we in Singapore een eind met een trolleywagen, stukje met de trein en als je dan de weg niet weet dan is het waarschijnlijk te kort om op tijd bij het vliegtuig te komen. Op dat moment kregen we een email van Singapore Airlines dat er te weinig tijd zat tussen de vluchten, dus kregen we een vlucht aangeboden naar Singapore van een uur eerder. Scheelde toch weer. We hadden iets meer rek. Overdag lekker gewandeld langs de decadente winkels en op de avond precies hetzelfde gedaan door de Food Street. In de ochtend alles ingepakt voor de laatste keer en door de veranderde vlucht hoefde we ook niet de hele dag ergens te hangen en konden we om 12 uur uitchecken en meteen naar het vliegveld. Daar aangekomen, geholpen door een medewerkster die ons naar de goede balie bracht. Hierop was het voorstel van de meisjes die daar werkten om nog een vlucht eerder te gaan, zodat we nog meer tijd hadden bij het overstappen. Eigenlijk kwam alles nog op zijn pootjes terecht. De vlucht is verder rustig en goed verlopen. Op Schiphol stond Marlo al te wachten om ons naar huis te brengen. In de auto kreeg ik al meer pijn in mijn rug en heup doordat de pijnstilling was uitgewerkt en was zonder hulp van Marlo niet meer mogelijk om uit de auto te komen. Kreeg meteen de volgende dag een verschrikkelijke pijnlijke blaasontsteking. Deze werd via de huisartsenpost en huisarts opgelost met een 14-daagse antibioticakuur. Nog een week op bed gelegen met koorts en Loes moest meteen alles doen met haar pijnlijke knieën. Het was niet anders. Al met al genoten van de drie maanden, maar Loes was door het ongemak van haar knieën op en was blij dat ze thuis was.

REACTIES:

Gonny en Wim Tanke

Mooi verhaal weer. Wel een inspannende reis, maar dan zie je ook wat.

Peggy

Wat hebben jullie weer veel beleefd..Bedankt tot zover.

Charlie en Nellie

Alweer kleurrijk verslag Martin. Maar wel afzien. Dikke groet van ons, doeiiiii

Rita

Heerlijk al jullie belevenissen te lezen. Top dat jullie hebben de olifanten gezien.

Gonny en Wim Tanke

Bijzonder om zo de apen te kunnen bewonderen en dat je zo snel een band met eigenlijk vreemden kweekt. Pak je rust nu maar lekker en Loes wel voorzichtig doen. Groetjes

Gonny en Wim Tanke

Weer een smeuig verhaal Martin. Heb de indruk dat jullie deze keer wat minder genoten hebben, maar je kunt ook niet alles hebben. Veel plezier verder en geen zeepjes oprapen :)

Charlie en Nellie

Wij wensen Loes een snelle beterschap toe, zodat jullie weer optimaal kunnen genieten van jullie reis en vooral doorgaan met de mooie reisverslagen. Dikke groet van ons.

Ries en Elly

Wat vervelend voor Loes, beterschap.

Ries en Elly

Weer een mooi verhaal,het is altijd genieten hoe je het schrijft.

Joep Geilenkirchen

Wat vervelend, hopelijk snel genezen zodat jullie verder kunnen genieten van deze mooie reis.

Gonny en Wim Tanke

Heel veel beterschap Loes en doorgaan met het genieten van jullie reis. Hopelijk is het snel weer over.

Janneke

Waterpokken: Heeft Loes dat als kind niet gehad? Dan zou het nu een uitbarsting van Herpes kunnen zijn. Zelfde virus. Nou, in elk geval veel beterschap!

Suzanna

Ik hoop dat het niet erger wordt met de waterpokken en dat jullie nog lekker kunnen genieten.

Alex en Roos

Jeetje, hoe kom je aan waterpokken; veel beterschap Loes! Hopelijk is het over als jullie moeten vliegen; nog een fijne tijd! Groetjes van ons 🤗

Charlie en Nellie

Wederom een mooi en gedetailleerd verslag. Dank je wel 👍👍👍

Janneke

Hee Loes en Mart, wat een geweldige reis dit. Al die kleuren en (lijkt mij) geuren van alles wat je tegenkomt. Geweldig. Het gezicht van Loes op die ene foto is goud waard 😀

Gonny en Wim Tanke

Wat beleven jullie veel Martin. En een leven tussen chinese restaurantjes is zeker niet verkeerd. Wel heel inspannend allemaal wat jullie doen. Zeker voor Loes. Petje af hoor. Geniet er verder van en tot het volgende stukje Groetjes van ons

Ries en Elly

Jullie maken zo links en rechts wat mee,heel avontuurlijk. Ik mis ook de foto's van de gorilla's. Had het wel verwacht. Nou Mart je bent wel aan de beurt deze reis. Groetjes.

Charlie en Nellie

Puf,puf. Behoorlijk veel leesvoer Martin. Ga zo door, heel leuk. Wederom groetjes uit zonnig Nederland.

Sylvia

Hey ik wil ook een foto van je tandloze bekkie en orang oetan? Wel eerst je tand er weer in voordat eij aan de koffie gaan hoor! Schaam me dood met je geklieder 🤣

Iep jeensma

wat een avonturen,zo kom je nog eens ergens,met stewardessen in zondags ten'nue

Janneke

Wat een fantastische reis Mart. Dat met die tand: foto? En klopt het dat ik geen foto van de Orang-oetan zie? Groetjes

Gonny en Wim Tanke

Weer leuk verhaal Martin. Maar even een kliene uitleg wat Kontol dan betekend? Het is mij vreemd. Als Loes nu iets te slaan wil hebben kan ze ook gewoon een deegroller nemen, hoeft ze ook niet langer te zoeken naar die opscheplepel. Goede reis verder en op naar de volgende belevenissen.

Charlie en Nellie

Druk,druk,drukzeg. Wordt alleen al moe van het lezen wat jullie allmaal doen. Allemaal leuke tripjes. Weing te eten lees ik en magertjes. Jullie vallem natuurlijk kilo's af🤣🤣 Wederom groetjes vanuit een zonnig Nederland.

  Martin Hokke

Dat afvallen kan je vergeten

Iep jeensma

surabia,heb ik nog wat voetstappen liggen.ik was ,met een ex collega 27 februari in den haag bij de herdenking van de slag in de javazee.de laatste overlevende was ook aanwezig ,104 jaar oud.wat is jullie volgende bestemming?mooi verslag.

  Martin Hokke

Kuching, Maleisie Borneo morgen

Charlie en Nellie

Mooie verslagen Martin en leuk. Dikke groet van ons en nog veel plezier.

Ries en Elly

Het gaat lekker met je Mart,eerst een plank op je hoofd, een val waarbij je camera niks mankeert.Tenslotte je been, hopelijk blijft het hier bij.Groetjes aan Loes.

Iep jeensma

mooi relaas Martin,jullie zijn inmiddels op de helft?

Gonny en Wim Tanke

Blij dat je camera het overleefd heeft. Je enkel heelt wel weer :). Wel dapper dat je je opgeofferd hebt om niet te gaan raften. Iemand moet toch de klos zijn. Geniet maar lekker van jullie rustdag en neem een vers glaasje Cola.

Janneke

Wat een belevenissen allemaal Mart. Met hier en daar een blessure. Je komt hopelijk verder ongeschonden terug.

Janneke

Leuk je Puinguin Mart! En wat een mooie foto’s ook van de omgeving. Prachtig. Die plank op je kop is een stuk minder leuk. Dat verwacht je niet!

Ries en Elly

Dat is zeker een geluk bij een ongeluk, dat je er alleen hoofdpijn van heb over gehouden. Nog creatief bezig geweest ook,het maakt de reis wel afwisselend. Lekker genieten nog.

Gonny en Wim Tanke

Hoi restauranthoppers. Het lijkt wel een culinaire reis. Lekker hoor. Wel jammer dat je niet vermeld hoe het met de plank is. Nog heel of stuk? Geniet er verder weer lekker van en tot je volgende verslag. Groetjes Gonny en Wim

Suzanna

Wat een geluk dat je daar alleen hoofdpijn van hebt gehouden. Het had anders kunnen lopen. Ik wens jullie nog veel plezier en mooi om te lezen dat jullie genieten.

Rita

Weer een mooi verhaal Martin. De foto’s geven er een prachtig beeld bij. Had je de zilverindustrie ook gefotografeerd? Nog veel mooie, gezellige dagen.

Suzanna

Er is altijd wel wat te beleven. Het gaat meestal anders dan wat je verwacht. Dat is ook het mooie van. Blijf lekker genieten. Mooie foto’s.

Charlie

Goed voor Loes. Eindelijk wat positiefs voor haar knieprobleem. Dikke groet van ons,

Ries en Elly

Wat een leuk verhaal, wel een leuk gezicht al die paard en wagen. Fijn voor Loes dat er eindelijk zicht op is voor de operatie. We wachten op het volgende verhaal. Blijf lekker genieten van de vakantie. Groetjes van ons.

Iep jeensma

toeval dat mijn jongste zoon zich op dit moment eveneens in Yogyakarta bevind.gaat daarna naar thailand.jammer dat Loes koorts heef zo nu en dan .hoe is daar de medische verzorging?wens jullie nog veel reisplezier.

Gonny en Wim Tanke

Weer een leuk verhaal Martin. Fijn dat de nieuwe knie voor Loes eindelijk ingepland wordt. Jullie hebben daar weer een mooie tijd zo te lezen. Veel plezier verder en op naar het volgende verhaal. Groetjes Gonny en Wim

Ada de wit

Hoi Mart en Loes Fijn te horen dat de operatie nu geplant is. Zal een opluchting voor jullie zijn. Geniet nog lekker en niet zeuren over de warmte want hier is het maar koud. Veel plezier nog en geniet ervan

Charlie en Nellie

Beste Martin en Loes , wederom een mooi verhaal vanuit een warm en op dit moment , een nat land. Wij houden ons hier bij de verwarming staande. Geniet maar verder, maar denk aan de gezondheid, zodat we jullie straks weer fris en fruitig thuis zien komen.

Willem

lijkt een beetje op thuiskomen Mart

Willem

Ach, de kop is eraf en jullie hebben alweer mooie dingen gezien

Ries en Elly

Je hebt weer een leuk verhaal neer gezet. Wat we hier tekort aan winkels hebben, zijn daar genoeg. Vooral eettentjes. Blijf lekker genieten. Groetjes ook aan Loes.

Gonny en Wim Tanke

Dat is niet lekker zo'n lage rugpijn. maar gelukkig voor jou zat die toch nog hoog genoeg :) Snel opknappen en weer verder struinen.

JESSE RAAFF

Wat weer leuk om je verhaal te lezen Martin ,zo blijven we bij wat jullie beleven .Heel veel plezier en genieten. groetjes en ook aan Loes.

Gonny en Wim Tanke

Jullie blijven lekker smikkelen en smullen, mjammie. Nog veel plezier.

Iebel Jeensma

voor de regen hadjenet zo goed hier kunnen blijven ,hari hari oedjang veel plzier

Ada de wit

dat ziet er weer prima uit. mooie foto's en blijf vooral genieten. hier is het kl.te weer dus wees blij met het mooie weer. groetjes aan Loes en blijf gezond

Joep Geilenkirchen

Let je nog wel een beetje op de lijn Martin? Veel van je leuke verhalen draaien om eten en drinken. Genieten dus.

Iebel Jeensma

als ik wat jongerzou zijn had ik een dergelijke reis ook willen maken ,maar het is leuk om dit op deze manier te volgen,met een weinig fantasie kan ik dit mee beleven.

Charlie en Nellie

Dit is het betere werk. Ga zo door en geneiet

Kitty Mercera-Prins

Na het lezen van jullie eerste reisblog wilde ik jullie opgeven voor het programma "No Way Back VIPS", gelukkig ziet het tweede blog er een stuk rustiger uit.

Rita

Wat een gezellig thuiskomen. Geniet er maar lekker van.

Janneke

Hee Loes en Martin, het klinkt inmiddels heerlijk relaxed. Fijn dat jullie iedereen weer zien en spreken. Veel plezier 😘

Ada de wit

Hoi Martin en Loes dat klinkt al een stuk beter dan de vorige mail. Veel plezier en geniet ervan

Ada de wit

Wat een ellende allemaal. Hoop dat jullie nu een beetje rustiger zitten en dat de treinreis jullie weer een beetje rust hebben gegeven. heel veel plezier verder

Ries en Elly

Wat een verhaal en dat aan het begin van de reis, dat belooft nog wat voor de rest van de reis.

Charlie

Nou Martin, ik ben na het lezen van jou verslag even gaan liggen. Tjonge, tjonge wat een spronge. Spannend en goed verhaal. Zou een komische speelfilm waard zijn. Doe wel voorzichtig met je vrouwtje, desnoods dwangbuis toepassen. Dikke groet van ons.

Iebel Jeensma

ik word al moe als ik dit alles lees,petje af ,zeker voor Loes.hoofdzaak is dat jullie er van genieten.als je in Surabia bent ,kijk of de marinierscantine er nog is op toendjoegang,zal wel ,heb daar vaak gegeten.

Peggy

Een mooi verslag en denk om jullie lichaam.niet te veel forceren.

Gonny en Wim Tanke

Mooi verslag Martin. Toch geen winterkleding gekocht he. Laat Loes wel een beetje oppassen met haar knieën.

Joep Geilenkirchen

Leuk verhaal, hopelijk doet de warmte de knieën van Loes een beetje goed. Hoe dan ook, blijf genieten. Groeten, Joep

Gonny en Wim Tanke

We hebben weer kunnn genieten vanjullie reisverslagen. Nu lekker weer uitrusten en bijkomen in Den Helder. We zien en spreken jullie hier weer. Groetjes Gonny en Wim

Charlie

Mooie afsluiting Martin. Nu rust en focus op de big trip volgend jaar. Groet van ons, Nellie en Charlie.

Willem van der Veen

mooie reis geweest Mart , welkom thuis